Word je aangehouden in het buitenland, dan kan uitlevering aan de orde komen.
Uitlevering is een formele procedure waarbij een land een verdachte of veroordeelde overdraagt aan een ander land voor vervolging of het uitzitten van een straf.
Het proces verschilt sterk tussen Europese landen en landen daarbuiten, met verschillende regels, tijdslijnen en waarborgen voor de betrokkene.
Binnen de Europese Unie werkt uitlevering via het Europees aanhoudingsbevel, een snelle en gestandaardiseerde methode die verdachten binnen weken kan laten overbrengen.
Buiten de EU verloopt het via traditionele uitleveringsverdragen, wat vaak meer tijd en complexere diplomatieke stappen vereist.
De rechten van verdachten spelen in beide situaties een belangrijke rol, maar de precieze bescherming hangt af van waar iemand wordt aangehouden.
Wat is uitlevering en aanhouding in het buitenland?
Een aanhouding in het buitenland kan leiden tot uitlevering of overlevering aan Nederland of een ander land.
Dit gebeurt wanneer iemand wordt verdacht van een strafbaar feit of al veroordeeld is voor criminaliteit.
Definitie van uitlevering en overlevering
Uitlevering is een formele procedure waarbij een land een verdachte of veroordeelde overdraagt aan een ander land.
Het verzoekende land kan de persoon dan strafrechtelijk vervolgen of een opgelegde vrijheidsstraf laten ondergaan.
Dit proces vereist altijd een verdrag tussen de betrokken landen.
Een uitleveringsverdrag is een afspraak tussen twee of meer landen.
Hierin staat wanneer en onder welke voorwaarden uitlevering moet plaatsvinden.
Nederland heeft zowel verdragen met individuele landen als internationale verdragen.
Overlevering werkt op basis van het Europees Aanhoudingsbevel (EAB).
Dit geldt alleen tussen landen binnen de Europese Unie.
De procedure is eenvoudiger en sneller dan traditionele uitlevering.
Zonder verdrag bestaat er geen verplichting tot uitlevering.
Nederland levert alleen uit als er een geldig verdrag is met het verzoekende land.
Verschil tussen uitlevering en overlevering
Het belangrijkste verschil zit in de geografische reikwijdte.
Uitlevering vindt plaats tussen Nederland en landen buiten de EU.
Overlevering gebeurt uitsluitend tussen EU-lidstaten.
De procedures verschillen ook in complexiteit.
Overlevering via het EAB kent een kortere en meer gestroomlijnde procedure.
Uitlevering naar niet-EU landen vergt meer tijd en juridische stappen.
Belangrijkste verschillen:
- Uitlevering: voor niet-EU landen, langere procedure, gebaseerd op uitleveringsverdragen
- Overlevering: binnen EU-landen, snellere procedure, geregeld via het Europees Aanhoudingsbevel
Nederland stuurt jaarlijks ongeveer 550 Europese aanhoudingsbevelen naar andere EU-lidstaten uit.
Redenen voor aanhouding en uitlevering
Aanhouding en uitlevering vinden plaats bij verdenking van strafbare feiten of na een veroordeling.
De ernst van het strafbaar feit speelt een grote rol.
Voor uitlevering moet op de feiten minimaal één jaar gevangenisstraf staan volgens Nederlandse wetgeving.
Dubbele strafbaarheid is een belangrijke voorwaarde.
Dit betekent dat het strafbare feit in beide landen als misdrijf wordt gezien.
Ook moet de veroordeelde nog minstens vier maanden vrijheidsstraf te ondergaan hebben.
Een persoon kan worden aangehouden als:
- Hij wordt verdacht van ernstige criminaliteit in een ander land
- Hij een opgelegde gevangenisstraf moet uitzitten
- Er een internationaal aanhoudingsbevel tegen hem is uitgevaardigd
De aanhouding gebeurt vaak via een verzoek tot voorlopige aanhouding of een zogenaamde red notice.
Na de aanhouding volgt een formeel uitleveringsverzoek.
Het Europees aanhoudingsbevel (EAB) en de overleveringsprocedure
Het Europees aanhoudingsbevel vormt sinds 2004 de basis voor overlevering tussen EU-lidstaten en werkt via wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen.
De procedure kent strikte termijnen, specifieke toepassingsvoorwaarden en beperkte weigeringsgronden die de rechten van de gezochte persoon beschermen.
Werking van het Europees aanhoudingsbevel
Het Europees aanhoudingsbevel (EAB), ook wel het Europees arrestatiebevel genoemd, is een verzoek van een rechterlijke autoriteit in een EU-lidstaat om een persoon in een andere lidstaat aan te houden en over te leveren.
Dit instrument vervangt de oude uitleveringsprocedures die veel meer tijd kostten.
Het EAB functioneert via rechtstreekse contacten tussen rechters van verschillende landen.
Politieke autoriteiten spelen geen rol meer in deze beslissingen.
Een EAB dat door de rechterlijke autoriteiten van een EU-lidstaat is uitgevaardigd, geldt voor het gehele grondgebied van de Europese Unie.
Het systeem is gebaseerd op wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen en wederzijds vertrouwen tussen lidstaten.
Tijdens de overleveringsprocedure moeten autoriteiten de procedurele rechten van verdachten eerbiedigen, zoals het recht op rechtsbijstand en een tolk.
Toepassingsgebied binnen de Europese Unie
Het EAB wordt gebruikt in alle EU-lidstaten, waaronder België, Ierland en Polen.
Het instrument is bedoeld voor strafvervolging of voor de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel.
Voor 32 categorieën strafbare feiten is geen toetsing van dubbele strafbaarheid meer vereist.
Deze feiten moeten in de uitvaardigende lidstaat strafbaar zijn gesteld met een gevangenisstraf met een maximum van ten minste drie jaar.
Bij andere strafbare feiten kan de uitvoerende lidstaat overlevering afhankelijk stellen van de voorwaarde dat het feit ook daar strafbaar is.
EU-landen kunnen niet langer weigeren hun eigen onderdanen over te leveren.
Ze kunnen wel eisen dat de betrokkene zijn gevangenisstraf in het uitvoerende land mag uitzitten.
Nederland stuurt jaarlijks ongeveer 550 aanhoudingsbevelen uit naar andere Europese lidstaten.
In 2022 werden er binnen de EU in totaal 13.335 EAB’s uitgevaardigd en 4.540 uitgevoerd.
Procedure en termijnen bij een EAB
De overleveringsprocedure kent strikte termijnen die aanzienlijk korter zijn dan bij traditionele uitlevering.
Nadat een gezochte persoon wordt aangehouden, toetst de rechtbank of het EAB voldoet aan de wettelijke vereisten.
Als de persoon instemt met de overlevering, moet de beslissing binnen tien dagen worden genomen.
Zonder instemming moet het land waar de persoon is aangehouden de definitieve beslissing nemen binnen zestig dagen na de aanhouding.
De overlevering moet zo spoedig mogelijk plaatsvinden, uiterlijk tien dagen na de definitieve beslissing.
In de praktijk worden personen die instemmen gemiddeld binnen 20 dagen overgeleverd.
Zonder instemming duurt dit gemiddeld 57 dagen.
| Type overlevering | Gemiddelde duur (2022) |
|---|---|
| Met instemming | 20,48 dagen |
| Zonder instemming | 57,29 dagen |
Belangrijkste weigeringsgronden bij overlevering
Een lidstaat kan overlevering alleen weigeren bij specifieke verplichte of facultatieve weigeringsgronden.
De verplichte gronden laten geen ruimte voor interpretatie.
Verplichte weigeringsgronden:
- Ne bis in idem: de persoon is al veroordeeld voor hetzelfde strafbare feit
- Minderjarigen: de persoon heeft nog niet de leeftijd bereikt waarop hij strafrechtelijk verantwoordelijk kan worden gesteld
- Amnestie: het uitvoerende land had de persoon kunnen vervolgen, maar het strafbare feit valt onder een amnestie
Facultatieve weigeringsgronden omvatten:
- Geen dubbele strafbaarheid voor andere dan de 32 genoemde strafbare feiten
- Territoriale rechtsmacht
- Lopende strafvervolging in het uitvoerende land
- Verjaring van het strafbare feit
Sinds 2016 zijn bijna 300 EAB’s uitgesteld of geweigerd vanwege detentieomstandigheden die de grondrechten kunnen schenden.
Rechters moeten beoordelen of er een reëel risico bestaat op schending van de rechten van de mens, zoals vastgelegd in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens.
Uitlevering buiten de EU: klassiek systeem en procedures
Uitlevering naar landen buiten de Europese Unie volgt een formeel juridisch proces dat gebaseerd is op verdragen tussen staten.
Nederland kan alleen personen uitleveren aan een derde land wanneer een uitleveringsverdrag bestaat, en de procedure verloopt via meerdere instanties met mogelijkheden voor bezwaar.
Bilaterale en multilaterale uitleveringsverdragen
Uitlevering naar landen buiten de EU vereist altijd een uitleveringsverdrag als juridische grondslag. Dit staat vastgelegd in artikel 2 van de Uitleveringswet.
Nederland heeft zowel bilaterale verdragen met individuele landen als multilaterale verdragen met meerdere staten tegelijk gesloten. Bilaterale verdragen regelen de uitlevering tussen Nederland en één specifiek land.
Multilaterale verdragen dekken meerdere landen en kunnen betrekking hebben op algemene uitlevering of specifieke onderwerpen zoals terrorisme of drugsdelicten. Zonder geldig uitleveringsverdrag kan Nederland niet aan een uitleveringsverzoek voldoen.
Het Ministerie van Buitenlandse Zaken speelt een rol bij de diplomatieke aspecten van deze verdragen.
Stappen in de uitleveringsprocedure
De uitleveringsprocedure begint wanneer een derde land een formeel verzoek indient bij Nederland. Het Openbaar Ministerie ontvangt dit verzoek en beoordeelt of het voldoet aan de voorwaarden uit het uitleveringsverdrag en de Uitleveringswet.
De gezochte persoon kan worden aangehouden en in verzekering gesteld tijdens de procedure. Vanaf de aanhouding heeft deze persoon recht op bijstand van een advocaat.
Soms gebruikt het verzoekende land een Red Notice via Interpol om internationale opsporingsberichten te verspreiden. De rechtbank behandelt het uitleveringsverzoek in een openbare zitting.
De opgeëiste persoon en de officier van justitie kunnen argumenten aanvoeren. De rechtbank toetst of aan alle juridische vereisten is voldaan.
Na de uitspraak van de rechtbank beslist de Minister van Justitie en Veiligheid definitief over de uitlevering. Tegen deze beslissing kan cassatie bij de Hoge Raad worden aangetekend.
Een voorzieningenrechter kan in dringende gevallen voorlopige maatregelen treffen.
Weigeringsgronden bij traditionele uitlevering
De Uitleveringswet bevat verschillende gronden waarop Nederland uitlevering kan weigeren. Politieke delicten vormen een belangrijke uitzonderingsgrond waarbij uitlevering niet is toegestaan.
Nederland levert geen eigen onderdanen uit aan derde landen tenzij het uitleveringsverdrag dit specifiek toestaat. De ernst van het delict speelt ook een rol: het feit moet in beide landen strafbaar zijn en voldoende ernstig.
Mensenrechtenoverwegingen kunnen uitlevering blokkeren. Als er een reëel risico bestaat op foltering, onmenselijke behandeling of de doodstraf in het verzoekende land, weigert Nederland de uitlevering.
De rechtbank en de Minister van Justitie en Veiligheid beoordelen deze risico’s zorgvuldig. Ook kan uitlevering worden geweigerd als de strafzaak al in Nederland is berecht of als de verdachte al in Nederland wordt vervolgd voor hetzelfde feit.
Rechten en bescherming van verdachten tijdens uitlevering
Verdachten die worden uitgeleverd hebben specifieke rechten die hun bescherming waarborgen. Deze rechten omvatten juridische bijstand, rechterlijke toetsing en waarborgen tegen mensenrechtenschendingen.
Recht op een eerlijk proces en rechterlijke toetsing
Een rechter moet elk uitleveringsverzoek grondig beoordelen voordat de uitlevering plaatsvindt. De rechter controleert of het verzoek rechtsgeldig is en of aan alle formele vereisten is voldaan.
De verdachte heeft het recht om te worden gehoord door deze rechter. Dit betekent dat hij of zij bezwaren kan uiten tegen de uitlevering.
De rechter kijkt naar de ernst van het strafbare feit en of de uitlevering rechtmatig is. Bij twijfel over de eerlijkheid van het proces in het verzoekende land kan de rechter de uitlevering weigeren.
Ook kan uitlevering worden geweigerd als de bewijslast onvoldoende is. De verdachte mag tijdens deze procedure zijn of haar verhaal vertellen.
Juridische bijstand en rol van advocaten
Verdachten hebben recht op juridische bijstand vanaf het moment van aanhouding. Een strafrechtadvocaat kan de verdachte bijstaan in zowel het land van aanhouding als in Nederland.
De advocaat controleert of alle procedures correct zijn gevolgd. Hij of zij kan verweer voeren tegen de uitlevering als er juridische gebreken zijn.
Ook onderhandelt de advocaat over de voorwaarden waaronder de uitlevering eventueel kan plaatsvinden.
Belangrijke taken van de advocaat:
- Toetsen van de rechtmatigheid van het uitleveringsverzoek
- Indienen van bezwaren bij de rechter
- Waarborgen van de rechten van de verdachte
- Communicatie met autoriteiten in beide landen
Als de verdachte de taal niet spreekt, heeft hij of zij recht op een tolk. Deze rechtshulp zorgt ervoor dat de verdachte begrijpt wat er gebeurt en zich kan verdedigen.
Bescherming van mensenrechten en het EVRM
Het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) beschermt verdachten tegen mensenrechtenschendingen. Uitlevering moet worden geweigerd als de grondrechten van de verdachte in gevaar komen.
Geen uitlevering vindt plaats als er risico bestaat op marteling of onmenselijke behandeling. Ook moet het land waarnaar wordt uitgeleverd kunnen garanderen dat de verdachte een eerlijk proces krijgt.
De detentieomstandigheden moeten voldoen aan minimale normen. De rechter weegt deze mensenrechten af bij elke beslissing.
Als blijkt dat de verdachte niet veilig is in het andere land, wordt de uitlevering geweigerd. Deze bescherming geldt voor alle verdachten, ongeacht de ernst van het strafbare feit.
Vereisten en voorwaarden voor uitlevering
Voor uitlevering gelden strikte voorwaarden die vastliggen in verdragen en de Nederlandse Uitleveringswet. Het strafbare feit moet in beide landen strafbaar zijn en aan bepaalde minimumstraffen voldoen.
Dubbele strafbaarheid en strafbare feiten
Een verzoek tot uitlevering kan alleen worden ingewilligd als het feit in beide landen strafbaar is. Deze eis van dubbele strafbaarheid betekent dat de handeling zowel in Nederland als in het verzoekende land een misdrijf moet zijn.
Er gelden ook minimumeisen voor de strafmaat. Het tenlastegelegde strafbare feit moet in Nederland minstens één jaar gevangenisstraf kunnen opleveren.
Bij uitlevering voor tenuitvoerlegging van een straf moet de veroordeelde in het verzoekende land nog minimaal vier maanden gevangenisstraf te ondergaan hebben. Het specialiteitsbeginsel houdt in dat de uitgeleverde persoon alleen vervolgd mag worden voor de feiten waarvoor uitlevering is toegestaan.
Voor andere strafbare feiten is toestemming van Nederland vereist.
Uitgesloten delicten en weigeringsgronden
Nederland kent verschillende weigeringsgronden die in de Uitleveringswet staan opgenomen. Deze gronden maken uitlevering onmogelijk of geven Nederland de ruimte om een uitleveringsverzoek af te wijzen.
Belangrijke weigeringsgronden zijn:
- Politieke misdrijven – uitlevering wordt geweigerd als het om een politiek delict gaat
- Ne bis in idem – de persoon is al eerder voor hetzelfde feit vervolgd of veroordeeld
- Discriminatoire vervolging – de vervolging is gebaseerd op discriminatie
- Amnestie – er is amnestie verleend voor het strafbare feit
Ook kan uitlevering worden geweigerd als er sprake is van marteling of schending van artikel 3 EVRM in het verzoekende land. Nederlandse staatsburgers worden in principe niet uitgeleverd aan landen buiten de EU.
Garanties bij doodstraf en politieke vervolging
Wanneer op het tenlastegelegde feit de doodstraf staat, weigert Nederland het verzoek tot uitlevering. Dit is een absolute weigeringsgrond die alleen kan worden opgeheven door garanties.
Het verzoekende land kan een formele garantie afgeven dat de doodstraf niet zal worden opgelegd of uitgevoerd. Deze garantie moet schriftelijk en bindend zijn.
AIRS beoordeelt samen met het Ministerie van Buitenlandse Zaken of de garantie voldoende is. Bij politieke vervolging wordt uitlevering eveneens geweigerd.
Dit geldt wanneer de vervolging niet primair gericht is op bestraffing van het strafbare feit, maar op politieke redenen. De opgeëiste persoon moet dan kunnen aantonen dat de vervolging een politiek karakter heeft.
Praktische aandachtspunten, uitzonderingen en snelrecht
Bij uitlevering en overlevering spelen verschillende procedures en rechtsmiddelen een rol die de rechtspositie van de betrokkene beschermen. De snelheid van de procedure hangt vaak af van de keuzes die een verdachte of veroordeelde maakt, waarbij specialistische juridische bijstand noodzakelijk is om rechten te waarborgen.
Verkorte procedure bij uitlevering of overlevering
Een verdachte of veroordeelde kan instemmen met een verkorte procedure. Deze keuze versnelt het proces aanzienlijk.
Bij instemming doet de betrokkene afstand van bepaalde procedurele waarborgen. De rechtbank hoeft dan geen uitgebreide toetsing van de rechtmatigheid uit te voeren.
Het proces kan binnen dagen worden afgerond in plaats van weken of maanden. Juridische experts raden aan om nooit in te stemmen met een verkorte procedure zonder eerst een gespecialiseerd advocaat te raadplegen.
De gevolgen van deze beslissing zijn onomkeerbaar. Een advocaat kan de zienswijze van de betrokkene inbrengen en mogelijke verweren onderzoeken.
De verkorte procedure geldt zowel voor uitlevering naar landen buiten de EU als voor overlevering binnen de EU op basis van een Europees Arrestatiebevel. Bij twijfel over de detentieomstandigheden of rechtmatigheid van het verzoek is zorgvuldige overweging noodzakelijk.
Rol van de Hoge Raad en rechtsmiddelen
Tegen beslissingen over uitlevering staan beperkte rechtsmiddelen open. Bij uitlevering naar landen buiten de EU kan alleen cassatie bij de Hoge Raad worden ingesteld tegen de beschikking van de rechtbank over de toelaatbaarheid.
De Hoge Raad toetst uitsluitend de rechtmatigheid van de procedure en de beslissing. Er vindt geen inhoudelijke herbeoordeling van de feiten plaats.
Het cassatieberoep moet binnen een korte termijn worden ingediend. Bij overlevering binnen de EU op basis van een Europees Arrestatiebevel is de situatie anders.
Tegen de beslissing tot overlevering staat geen beroep open. Dit maakt de rol van de advocaat in de eerste fase bij de rechtbank extra belangrijk.
Een kort geding bij de civiele rechter is in uitzonderlijke gevallen mogelijk. Dit kan bijvoorbeeld wanneer er ernstige zorgen bestaan over detentieomstandigheden in het verzoekende land.
De rechter weegt dan het risico op schending van fundamentele rechten af.
Opvolging na uitlevering en detentieomstandigheden
Na de beslissing tot uitlevering of overlevering volgt de feitelijke overdracht aan het verzoekende land. De Nederlandse ambassade kan informatie verstrekken over de rechtspraak en verdere gang van zaken in het buitenland.
Detentieomstandigheden in het ontvangende land vormen een belangrijk aandachtspunt. Nederland mag niet uitleveren of overleveren als er een reëel risico bestaat op onmenselijke behandeling.
De rechtbank toetst dit bij de beoordeling van het verzoek. Familie en advocaten kunnen contact houden via consulaire kanalen.
De ambassade of het consulaat biedt ondersteuning, maar kan niet ingrijpen in het rechtssysteem van het andere land. Zij kunnen wel helpen bij het vinden van lokale juridische bijstand.
De betrokkene ondergaat in het verzoekende land het strafproces of de straftenuitvoerlegging volgens de lokale regels. Nederlandse autoriteiten hebben daarna geen bevoegdheid meer over het verdere verloop.
Veelgestelde vragen
Uitlevering vereist specifieke juridische criteria en procedures, waarbij verdachten bepaalde rechten hebben. De criteria, procedures en weigeringsgronden verschillen tussen EU-landen en niet-EU-landen.
Wat zijn de criteria voor uitlevering van een verdachte vanuit het buitenland?
Voor uitlevering binnen de EU via een Europees aanhoudingsbevel gelden duidelijke criteria. Het bevel kan worden uitgevaardigd bij een veroordeling tot minimaal vier maanden gevangenisstraf waarbij hoger beroep is uitgeput.
Ook kan het bevel worden gebruikt bij verdenking van een strafbaar feit waarop meer dan één jaar gevangenisstraf staat. De dubbele strafbaarheid is een belangrijke voorwaarde.
Dit betekent dat het strafbare feit ook strafbaar moet zijn in het land dat om uitlevering wordt verzocht. Wanneer het om feiten gaat waarvoor in het verzoekende land een maximumstraf van drie jaar of meer bestaat, vervalt deze voorwaarde.
Bij uitlevering naar niet-EU-landen gelden vaak andere criteria. Deze worden bepaald door bilaterale verdragen tussen Nederland en het betreffende land.
Welke rechten heeft een persoon die in het buitenland is aangehouden met betrekking tot uitlevering?
Een aangehouden persoon heeft recht op juridische bijstand in het land waar de arrestatie plaatsvindt. De lokale rechter beoordeelt of het uitleveringsverzoek aan alle voorwaarden voldoet.
De verdachte of veroordeelde kan bezwaar maken tegen de uitlevering. Hij of zij heeft het recht om gehoord te worden door de bevoegde autoriteiten.
In veel landen heeft de aangehouden persoon ook recht op consulaire bijstand. Dit betekent dat de ambassade of het consulaat van Nederland kan worden geïnformeerd.
Hoe verloopt het proces van uitlevering na een arrestatie in een ander land?
Na de arrestatie beoordeelt de lokale rechter het uitleveringsverzoek. Deze rechter controleert of het verzoek aan alle wettelijke voorwaarden voldoet.
Binnen de EU verloopt het proces via het Europees aanhoudingsbevel sneller dan traditionele uitleveringsprocedures. De juridische procedures zijn vereenvoudigd om verdachten van ernstige misdaden sneller over te dragen.
Bij niet-EU-landen kan het proces langer duren. De procedures worden bepaald door de specifieke verdragen tussen de betrokken landen.
Welke internationale verdragen beïnvloeden het uitleveringsproces?
Het Europees aanhoudingsbevel is sinds 1 januari 2004 van kracht in verschillende EU-landen. In Nederland ging het bevel op 29 april 2004 in werking.
Inmiddels is het Europees aanhoudingsbevel in alle lidstaten van de EU van kracht. Bilaterale verdragen regelen de uitlevering tussen Nederland en niet-EU-landen.
Deze verdragen bevatten specifieke afspraken over de voorwaarden en procedures voor uitlevering. Verschillende landen moesten grondwettelijke wijzigingen doorvoeren voordat het Europees aanhoudingsbevel in werking kon treden.
Dit gold onder andere voor Portugal, Slovenië, Frankrijk, Duitsland, Polen en Cyprus.
Op welke gronden kan uitlevering worden geweigerd door een buitenlandse staat?
Uitlevering kan worden geweigerd als het strafbare feit niet strafbaar is in beide landen. Dit wordt de dubbele strafbaarheid genoemd.
Politieke delicten vormen vaak een weigeringsgrond. Veel landen leveren geen personen uit die worden gezocht voor politieke vergrijpen.
De staat kan uitlevering ook weigeren als er een risico bestaat op onmenselijke behandeling of de doodstraf. Ook kan uitlevering worden geweigerd als de verdachte de nationaliteit heeft van het aangezochte land.
Wat is de rol van de Nederlandse ambassade bij een aanhouding in het buitenland?
De Nederlandse ambassade of het consulaat kan consulaire bijstand verlenen aan aangehouden Nederlandse burgers. Deze bijstand houdt in dat diplomaten contact kunnen onderhouden met de aangehouden persoon.
De ambassade kan helpen bij het vinden van een advocaat in het land van aanhouding. Ook kan de ambassade familie in Nederland informeren over de situatie.
De ambassade kan echter niet ingrijpen in het juridische proces zelf. De lokale wetten en procedures van het land waar de aanhouding plaatsvindt zijn leidend.
