Een netbeheerder, onder de Energiewet steeds vaker systeembeheerder genoemd, is de bij wet aangewezen beheerder van een elektriciteits- of gasnet. Hij sluit afnemers aan, transporteert energie, onderhoudt en verzwaart het net en beheert de meetgegevens. Zelf energie produceren of leveren mag hij niet.
Wettelijke basis
De taken en de onafhankelijkheidseis volgen uit de Energiewet, die het splitsingsregime van de Wet onafhankelijk netbeheer voortzet. TenneT beheert het landelijke hoogspanningsnet en Gasunie Transport Services het landelijke gasnet; de regionale netten zijn in handen van Liander, Enexis, Stedin en enkele kleinere beheerders. Tarieven en voorwaarden zijn niet onderhandelbaar: de ACM stelt ze vast in de Tarievencode en de technische codes.
Hoe het in de praktijk werkt
Een aangeslotene kan niet kiezen: de beheerder volgt uit de locatie. De verhouding is daardoor eerder publiekrechtelijk dan contractueel. De beheerder moet aansluiten, en de tarieven en kwaliteitsnormen liggen vast. Geschillen over onderbrekingen, schade of weigering van transport lopen via de ACM als toezichthouder of via de civiele rechter, en voor langdurige onderbrekingen geldt een wettelijke compensatieregeling.
Waar het misgaat
Cliënten behandelen de netbeheerder vaak als een gewone wederpartij en proberen leverdata of schadevergoeding uit te onderhandelen. In werkelijkheid is de beheerder gebonden aan de codes en kan hij alleen prioriteren binnen het kader dat de ACM heeft vastgesteld. Een tweede struikelblok is de verantwoordelijkheidsgrens: tot en met het aansluitpunt is het de beheerder, alles daarachter – het eigen net van een bedrijventerrein, de installatie in een gehuurd pand – is risico van de aangeslotene. Die grens bepaalt wie de schade draagt als apparatuur uitvalt.
Verwante begrippen
Netcongestie, aansluit- en transportovereenkomst en Energiewet.
Weigert of vertraagt de netbeheerder capaciteit, of is er discussie over schade? Onze energierechtadvocaten toetsen uw positie aan de wet en de codes.
