Een Schengenvisum is de vergunning voor kort verblijf waarmee een vreemdeling ten hoogste negentig dagen binnen een periode van honderdtachtig dagen in het Schengengebied mag verblijven, bijvoorbeeld voor toerisme, familiebezoek of zaken.
Inhoudsopgave
Wettelijke basis
Verordening (EG) nr. 810/2009, de Visumcode, regelt de aanvraag en de weigeringsgronden; Verordening (EU) 2016/399, de Schengengrenscode, regelt de toegangsvoorwaarden. De aanvraag wordt ingediend bij het consulaat van de lidstaat van hoofdbestemming, in beginsel niet eerder dan zes maanden en niet later dan vijftien dagen voor vertrek. Beoordeeld wordt of het reisdoel aannemelijk is, of er voldoende middelen zijn, of er een reisverzekering is en of het risico op vestiging kan worden uitgesloten. Voor familiebezoek wordt vaak een garantstelling en logiesverstrekking gevraagd van een referent in Nederland, die zich voor de kosten aansprakelijk stelt. Tegen een weigering staat op grond van artikel 32 Visumcode bezwaar open bij de minister, en daarna beroep bij de rechtbank.
Hoe het in de praktijk werkt
De meest voorkomende weigeringsgrond is dat het voornemen om tijdig terug te keren niet kon worden vastgesteld. Een sterk dossier laat de binding met het land van herkomst zien: werk, eigendom, gezin, eerdere reizen die netjes zijn afgerond. Voor de referent in Nederland is de garantstelling geen formaliteit: die kan leiden tot aansprakelijkheid voor kosten van verblijf, medische zorg en terugkeer.
Waar het misgaat
Aanvragers dienen een dun dossier in met alleen een uitnodiging, zonder onderbouwing van middelen en binding. Een tweede fout is het optellen van verblijfsdagen zonder de regel van negentig dagen binnen honderdtachtig goed te berekenen, waardoor illegaal verblijf ontstaat. Ten derde wordt de bezwaartermijn na een weigering gemist.
Verwante begrippen
Het visum staat naast de machtiging tot voorlopig verblijf voor lang verblijf, en raakt aan het inreisverbod.
Is een visum geweigerd? Onze immigratie advocaten stellen het bezwaar op.
