Congestiemanagement

Congestiemanagement is het geheel van maatregelen waarmee een netbeheerder omgaat met een tekort aan transportcapaciteit. In plaats van een transportverzoek zonder meer af te wijzen, koopt de netbeheerder flexibiliteit in bij aangeslotenen die hun afname of invoeding tijdelijk kunnen aanpassen.

Inhoudsopgave

Wettelijke basis

De verplichting vloeit voort uit de Energiewet, die op 1 januari 2026 in werking trad, en uit de codes die de Autoriteit Consument en Markt vaststelt, in het bijzonder de Netcode elektriciteit. De netbeheerder moet bij een tekort eerst onderzoeken of congestiemanagement mogelijk is en publiceert daarvan een congestieonderzoek. Verordening (EU) 2019/943 vormt het Europese kader. Sinds 1 januari 2026 geldt daarnaast het codebesluit prioriteringsruimte: netbeheerders in congestiegebieden zijn verplicht een deel van de vrijkomende capaciteit voorrang te geven aan drie categorieën, namelijk partijen die de congestie verlichten, activiteiten met een veiligheidsbelang en essentiële diensten.

Hoe het in de praktijk werkt

Wie transportcapaciteit vraagt in een congestiegebied komt op een wachtlijst, waarbij het moment van het volledige verzoek bepalend is. Tegelijk zijn er alternatieven: een tijdsduurgebonden transportovereenkomst waarbij de aangeslotene op vooraf bepaalde uren minder afneemt, of een groepstransportovereenkomst waarbij meerdere partijen samen één aansluitcapaciteit delen. Die contracten leveren bovendien korting op het transporttarief op.

Waar het misgaat

Ondernemingen dienen een onvolledig transportverzoek in en verliezen daardoor hun plaats in de rij. Een tweede fout is het uitgaan van de maximale gevraagde capaciteit terwijl een flexibel contract sneller beschikbaar is. Ten derde wordt vergeten dat het congestieonderzoek en de wachtlijst openbaar zijn en dat tegen een afwijzing een geschilprocedure bij de Autoriteit Consument en Markt openstaat.