Energielabel

Het energielabel geeft de energieprestatie van een gebouw weer op een schaal van A tot en met G. Het is verplicht bij verkoop, verhuur en oplevering, en voor bepaalde gebouwen geldt inmiddels een wettelijk minimumniveau.

Inhoudsopgave

Wettelijke basis

De verplichting berust op de Europese richtlijn energieprestatie van gebouwen en is uitgewerkt in het Besluit energieprestatie gebouwen en het Besluit bouwwerken leefomgeving. Sinds 1 januari 2021 wordt de energieprestatie bepaald volgens de norm NTA 8800, waarbij de score wordt uitgedrukt in kilowattuur per vierkante meter per jaar. Sinds 1 januari 2023 geldt voor kantoorgebouwen groter dan honderd vierkante meter een verbod op gebruik zonder ten minste label C; gemeenten handhaven dat met bestuursrechtelijke middelen. De herziene richtlijn uit 2024 verplicht de lidstaten tot verdere aanscherping voor de slechtst presterende gebouwen, wat de komende jaren in nationale regelgeving wordt uitgewerkt.

Hoe het in de praktijk werkt

Het label wordt opgesteld door een gecertificeerde adviseur en geregistreerd; het is tien jaar geldig. Bij verkoop en verhuur moet het label aan de koper of huurder worden overhandigd en moet de labelklasse in de advertentie staan. Voor huurwoningen telt het label mee in het woningwaarderingsstelsel en dus in de maximale huurprijs. Bij bedrijfsruimte is de labelverplichting een aandachtspunt in de huurovereenkomst: wie draagt de kosten van de maatregelen die nodig zijn om aan de norm te voldoen?

Waar het misgaat

Verhuurders van kantoorruimte gaan ervan uit dat de labelplicht bij de huurder ligt; de gemeente spreekt echter de gebruiker én de eigenaar aan. Een tweede fout is een verouderd label na een verbouwing, waardoor de werkelijke prestatie afwijkt. Ten derde ontbreekt in huurcontracten vaak een regeling over verduurzamingsmaatregelen en de doorbelasting daarvan.