Voorwaardelijke executie uitgelegd in de praktijk

Voorwaardelijke executie is in de kern een juridische waarschuwing met serieuze gevolgen. Het houdt in dat een opgelegde straf, zoals een celstraf, niet meteen wordt uitgevoerd. In plaats daarvan wordt deze ‘gepauzeerd’ onder heel strikte voorwaarden. De veroordeelde krijgt een proeftijd; houdt hij of zij zich aan alle afspraken, dan wordt de daadwerkelijke straf kwijtgescholden.

Wat betekent voorwaardelijke executie nu echt

Stel je voor dat een rechter een straf oplegt, maar deze als het zwaard van Damocles boven het hoofd van de veroordeelde laat hangen. Dat is precies wat voorwaardelijke executie doet. Het is een instrument dat de rechter inzet om iemand een tweede kans te bieden, terwijl de dreiging van de oorspronkelijke straf als een krachtige stok achter de deur werkt.

Het draait hierbij niet alleen om straffen, maar vooral om gedragsverandering en preventie. In plaats van iemand direct op te sluiten, kiest de rechtbank voor een aanpak die gericht is op resocialisatie. Dit gebeurt door het opleggen van voorwaarden die precies zijn afgestemd op de persoon en het delict.

De dubbele doelstelling

Waarom kiest ons rechtssysteem voor deze aanpak? De redenen zijn tweeledig en van groot maatschappelijk belang. Allereerst is er het doel om herhaling – ook wel recidive genoemd – te voorkomen. Door iemand te verplichten zich te laten behandelen voor een verslaving of een contactverbod op te leggen, wordt de onderliggende oorzaak van het strafbare gedrag aangepakt.

Daarnaast speelt een praktische overweging een belangrijke rol. Het gevangeniswezen in Nederland staat flink onder druk. Voorwaardelijke executie helpt die druk te verlichten. Eind 2023 was het systeem zelfs zo overbelast dat honderden veroordeelden op een wachtlijst stonden voor een cel. Door lichtere vergrijpen op deze manier af te handelen, blijft er ruimte voor mensen die een direct gevaar voor de samenleving vormen. Meer over de strategieën van het Openbaar Ministerie lees je op OM.nl.

Voorwaardelijke executie is een juridische balanceeract. Het weegt de noodzaak van bestraffing af tegen de mogelijkheid tot gedragsverbetering, met de veiligheid van de maatschappij als constante factor.

Een fundament van kernbegrippen

Om de dynamiek van voorwaardelijke executie goed te begrijpen, is het cruciaal om een paar kernbegrippen helder te hebben. Deze termen vormen de bouwstenen van het hele proces en kom je in elke fase weer tegen. De onderstaande tabel geeft een overzicht.

Kernbegrippen van voorwaardelijke executie

Een overzicht van de belangrijkste termen en hun betekenis binnen de context van voorwaardelijke executie.

Deze begrippen zijn essentieel om te begrijpen hoe een voorwaardelijke straf in de praktijk werkt en welke verplichtingen en risico’s eraan verbonden zijn.

De spelregels van voorwaardelijke executie

Een voorwaardelijke executie is geen beslissing die een rechter zomaar even neemt. Je kunt het zien als een zorgvuldig afgewogen instrument dat binnen hele strikte wettelijke kaders wordt toegepast. Deze kaders, vastgelegd in het Wetboek van Strafrecht, vormen het speelveld waarbinnen de rechter, het Openbaar Ministerie en de reclassering moeten opereren.

Deze regels zorgen voor duidelijkheid en rechtszekerheid. Ze garanderen dat een voorwaardelijke straf niet willekeurig wordt opgelegd, maar altijd gebaseerd is op een serieuze analyse van het delict, de dader en de risico’s voor de maatschappij. Het doel is telkens weer die balans vinden: iemand een tweede kans bieden zonder onaanvaardbare risico’s te nemen.

De wettelijke basis ontleed

De kern van de voorwaardelijke straf vinden we terug in artikel 14a van het Wetboek van Strafrecht. Dit artikel geeft de rechter de macht om te bepalen dat een opgelegde straf niet, of maar voor een deel, wordt uitgevoerd. Dit is echter geen blanco cheque; er zijn duidelijke grenzen en voorwaarden aan verbonden.

Een van de allerbelangrijkste spelregels is de proeftijd. Dit is de periode waarin de veroordeelde moet laten zien dat hij of zij het vertrouwen waard is. De wet stelt hier duidelijke limieten aan:

• Standaard proeftijd: Meestal duurt een proeftijd maximaal drie jaar.
• Uitzonderlijke gevallen: Bij zeer ernstige zeden- of geweldsmisdrijven kan de rechter de proeftijd oprekken tot maximaal tien jaar. Dit gebeurt alleen als het risico op herhaling echt aanzienlijk is.

De lengte van de proeftijd is dus direct gekoppeld aan de ernst van het delict en het ingeschatte gevaar. Een relatief licht vergrijp krijgt een korte proeftijd, een zwaar misdrijf een veel langere. Logisch eigenlijk.

Algemene versus bijzondere voorwaarden

De ‘spelregels’ tijdens de proeftijd bestaan uit twee smaken: algemene en bijzondere voorwaarden. Iedere veroordeelde krijgt sowieso te maken met de algemene voorwaarde, maar het zijn juist de bijzondere voorwaarden die dit instrument tot echt maatwerk maken.

De algemene voorwaarde is de absolute basisregel en geldt voor iedereen: pleeg binnen de proeftijd geen nieuw strafbaar feit. Simpeler kan het niet. Dit is de fundamentele afspraak tussen de rechter en de veroordeelde.

Het schenden van deze algemene voorwaarde is de snelste route naar de gevangenis. Het wordt gezien als een directe breuk van het vertrouwen dat de rechter in de veroordeelde heeft gesteld.

Daarnaast kan de rechter dus ook bijzondere voorwaarden opleggen. Dit zijn de instrumenten waarmee de rechter het gedrag van de veroordeelde probeert bij te sturen en de kans op herhaling wil verkleinen. Deze zijn volledig toegespitst op de persoon en diens specifieke problemen.

Maatwerk via bijzondere voorwaarden

Bijzondere voorwaarden zijn de sleutel tot de gedragsverandering die een rechter hoopt te bereiken. Ze pakken vaak de dieperliggende oorzaken van het criminele gedrag aan. Een paar veelvoorkomende voorbeelden zijn:

• Meldplicht bij de reclassering: Regelmatig op gesprek komen om de voortgang te bespreken en begeleiding te krijgen.
• Verplichte behandeling: Deelnemen aan een traject voor bijvoorbeeld agressieregulatie, verslavingszorg of psychische problemen.
• Contact- of locatieverbod: Een verbod om contact op te nemen met het slachtoffer of om in een bepaalde straat, wijk of zelfs stad te komen. Dit zie je vaak bij stalking of huiselijk geweld.
• Schadevergoeding: De verplichting om de schade die het slachtoffer heeft geleden volledig te vergoeden.
• Deelname aan een gedragsinterventie: Een specifiek trainingsprogramma dat gericht is op het aanleren van ander, positief gedrag.

De keuze voor deze voorwaarden is absoluut geen nattevingerwerk. De rechter leunt hierbij zwaar op rapporten van de reclassering, die vaak een diepgaand onderzoek doet naar de persoonlijke situatie van de verdachte. Factoren als een vaste baan, een stabiele woonsituatie en de motivatie om mee te werken, wegen allemaal mee in de uiteindelijke beslissing. Dit complexe samenspel van regels en maatwerk is precies wat voorwaardelijke executie in het Nederlandse strafrecht zo’n krachtig instrument maakt.

Het proces van vonnis tot toezicht

Wanneer een rechter een vonnis met een voorwaardelijke straf uitspreekt, zet dit een nauwkeurig geregisseerd traject in gang. Dit is het punt waar de theorie van de rechtszaal overgaat in de harde praktijk van alledag. Wat volgt is een ketenproces waarin verschillende justitiële organisaties als schakels met elkaar verbonden zijn, elk met een eigen, cruciale rol.

Je kunt het proces van voorwaardelijke executie zien als een soort estafette. De rechter lost het startschot en geeft het stokje door aan het Openbaar Ministerie (OM). Het OM fungeert als de regisseur die zorgt dat de opgelegde voorwaarden correct worden doorgegeven aan de uitvoerende partijen.

Vanuit het OM gaat het stokje vervolgens naar twee sleutelspelers: de reclassering en het Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB). Zij gaan op de werkvloer met de veroordeelde aan de slag en geven het vonnis daadwerkelijk vorm. Dit samenspel is essentieel voor een succesvolle proeftijd.

De rolverdeling in de praktijk

Zodra een vonnis onherroepelijk is – er is dus geen hoger beroep meer mogelijk – begint de machine te draaien. De betrokken instanties hebben elk een helder afgebakende taak om het toezicht en de begeleiding te structureren.

1. De rechtbank stelt de straf en de specifieke voorwaarden vast in het vonnis. Dit document is de blauwdruk voor het hele verdere traject.
2. Het Openbaar Ministerie (OM) draagt de eindverantwoordelijkheid voor de uitvoering van de straf. Het OM geeft de reclassering de formele opdracht om toezicht te houden.
3. De reclassering is de uitvoerende partij. Zij houden de vinger aan de pols, voeren gesprekken met de veroordeelde en controleren of deze zich aan alle bijzondere voorwaarden houdt, zoals een behandeling of een contactverbod.
4. Het Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB) heeft een centrale rol in de administratieve afwikkeling en coördinatie.

Het CJIB doet meer dan alleen boetes innen; het beheert ook de planning voor de uitvoering van straffen. Sinds 2019 volgt het gestandaardiseerde executiesysteem in Nederland, met het CJIB als spil, wettelijke richtlijnen voor de uitgifte en inning van diverse straffen. Het CJIB beoordeelt bijvoorbeeld of veroordeelden in aanmerking komen voor de zelfmeldprocedure, waarmee ze actief bijdragen aan een soepelere executie. Meer details over deze wettelijke richtlijnen en procedures geven een dieper inzicht in de werking.

Toezicht door de reclassering

De reclassering is de spil in het web van toezicht. Een reclasseringswerker wordt het vaste aanspreekpunt voor de veroordeelde. Hoe intensief dat toezicht is, hangt sterk af van de risico’s en de opgelegde voorwaarden.

Dit kan uiteenlopen van een maandelijks gesprek tot wekelijks contact en controles. De reclasseringswerker brengt periodiek verslag uit aan het OM over de voortgang. Daarbij wordt scherp gelet op zaken als:

• Naleving van afspraken: Verschijnt de veroordeelde op tijd op gesprekken?
• Voortgang van behandelingen: Wordt er actief meegewerkt aan bijvoorbeeld een verslavingstraject?
• Gedragsverandering: Is er een positieve ontwikkeling te zien in het gedrag?

In feite fungeert de reclassering als de ogen en oren van het OM op de werkvloer. Hun rapportages zijn van doorslaggevend belang bij de beoordeling of de proeftijd succesvol verloopt.

Een proeftijd is geen vrijbrief. Het is een periode van intensief toezicht waarin de veroordeelde continu moet bewijzen dat hij de geboden tweede kans verdient. Elke misstap wordt geregistreerd en gewogen.

Wat gebeurt er als het misgaat?

Wanneer een veroordeelde de regels overtreedt, komt de bekende ‘stok achter de deur’ in beeld. Het schenden van de voorwaarden – of het nu gaat om het missen van een afspraak of, erger nog, het plegen van een nieuw strafbaar feit – wordt door de reclassering direct gemeld aan de officier van justitie.

Afhankelijk van de ernst van de overtreding kan het OM de rechter vragen om de tenuitvoerlegging van de oorspronkelijke straf. Simpel gezegd: de ‘slapende’ gevangenisstraf wordt geactiveerd. De rechter plant dan een zitting waar de veroordeelde zich moet verantwoorden voor zijn gedrag.

Tijdens die zitting weegt de rechter de ernst van de schending en de argumenten van zowel de veroordeelde als het OM. Uiteindelijk kan dit ertoe leiden dat de volledige voorwaardelijke straf alsnog moet worden uitgezeten. Dit mechanisme onderstreept de serieuze consequenties en maakt voorwaardelijke executie tot een krachtig, maar ook veeleisend juridisch instrument.

Voorbeelden uit de rechtbank

De theorie achter een wet kan soms wat abstract blijven. Daarom duiken we in een paar geanonimiseerde, maar realistische casussen om het begrip voorwaardelijke executie echt tot leven te brengen. Deze voorbeelden laten goed zien hoe een rechter dit instrument inzet om maatwerk te leveren, volledig afgestemd op de unieke situatie van zowel het delict als de dader.

In elk van deze zaken zul je zien dat het doel veel verder reikt dan puur straffen. Het is een poging om gedrag blijvend te veranderen, de maatschappij te beschermen en de veroordeelde een kans te geven op een beter pad – uiteraard wel met een duidelijke stok achter de deur.

Casus 1 Diefstal en verslaving

Mark, een 24-jarige man zonder strafblad, staat voor de rechter voor een reeks winkeldiefstallen. Tijdens de zitting wordt duidelijk wat de kern van het probleem is: Mark kampt met een serieuze gokverslaving. Hij stal niet uit pure hebzucht, maar om zijn gokschulden af te lossen en zijn verslaving te voeden.

De rechter ziet direct in dat een kale celstraf hier het onderliggende probleem niet oplost. Daarom krijgt Mark een voorwaardelijke gevangenisstraf van vier maanden, met een proeftijd van twee jaar. Aan die straf worden echter heel specifieke bijzondere voorwaarden gekoppeld.

• Verplichte behandeling: Mark moet zich laten behandelen in een erkende kliniek voor gokverslaving.
• Budgetbeheer: Hij is verplicht om mee te werken aan een schuldhulpverleningstraject en zijn financiën onder beheer te laten stellen.
• Meldplicht: Elke twee weken moet hij zich bij de reclassering melden om zijn voortgang te bespreken.

Als Mark zich twee jaar lang netjes aan deze voorwaarden houdt en geen nieuwe strafbare feiten pleegt, hoeft hij die vier maanden celstraf niet uit te zitten. Maar zodra hij de regels overtreedt, kan het Openbaar Ministerie de rechter vragen de straf alsnog uit te voeren.

Deze casus illustreert perfect hoe voorwaardelijke executie wordt ingezet om de oorzaak van crimineel gedrag aan te pakken. De straf is hier niet alleen een gevolg, maar juist het startpunt voor echte gedragsverandering.

Casus 2 Huiselijk geweld en een contactverbod

In een andere zaak wordt een man, David, veroordeeld voor de mishandeling van zijn ex-partner. Het is een complexe situatie met een geschiedenis van conflicten, en zijn ex-partner voelt zich ernstig bedreigd. De absolute prioriteit is hier haar veiligheid en het voorkomen van herhaling.

De rechtbank legt David een voorwaardelijke celstraf van zes maanden op, met een proeftijd van maar liefst drie jaar. De focus ligt hier volledig op de bescherming van het slachtoffer door middel van strenge gedragsregels.

Opgelegde bijzondere voorwaarden:

Dit soort voorwaarden worden vaak elektronisch gemonitord. Een overtreding, hoe klein ook, wordt dan direct gesignaleerd. Mocht David het contactverbod schenden, riskeert hij niet alleen dat zijn voorwaardelijke straf wordt omgezet in een daadwerkelijke celstraf, maar ook een compleet nieuwe aanklacht. Hier zie je hoe voorwaardelijke executie de maatschappelijke veiligheid direct dient.

Casus 3 Economische fraude

Een startende ondernemer, we noemen haar mevrouw Jansen, wordt veroordeeld voor fraude met overheidssteun tijdens een economische crisis. Ze heeft bewust verkeerde informatie doorgegeven om een hogere subsidie te krijgen. Hoewel dit een serieus vergrijp is, heeft ze verder een blanco strafblad en toont ze oprecht berouw.

De rechter legt een voorwaardelijke gevangenisstraf op van drie maanden en een forse geldboete. De voorwaarden zijn hier gericht op het herstellen van de aangerichte schade en het voorkomen van herhaling in haar professionele leven.

• Terugbetalingsverplichting: Mevrouw Jansen moet het volledige, onterecht ontvangen subsidiebedrag terugbetalen aan de staat.
• Taakstraf: Naast de voorwaardelijke straf moet ze een taakstraf van 120 uur uitvoeren bij een maatschappelijke organisatie.
• Begeleiding: Ze wordt verplicht zich te laten begeleiden door een accountant om haar zakelijke administratie op orde te brengen.

Deze zaak laat zien dat voorwaardelijke executie ook bij witteboordencriminaliteit een effectief middel is. De mix van een voorwaardelijke straf, een boete en concrete herstelmaatregelen zorgt voor een evenwichtige aanpak die zowel straft als corrigeert. De dreiging van die drie maanden celstraf werkt als een krachtige stok achter de deur om aan alle financiële en maatschappelijke verplichtingen te voldoen.

De maatschappelijke betekenis en effectiviteit

Naast de directe gevolgen voor een veroordeelde, heeft de voorwaardelijke executie een diepe impact op de samenleving. Het is meer dan alleen een juridisch instrument; het reflecteert hoe wij als maatschappij omgaan met misdaad, straf en de kans op een nieuwe start. De toepassing ervan dwingt ons na te denken over de delicate balans tussen vergelding, preventie en resocialisatie.

In de kern is dit instrument een pragmatische en doelgerichte aanpak. In plaats van iemand simpelweg zijn vrijheid te ontnemen, verschuift de focus naar het aanpakken van de wortels van het criminele gedrag. Deze benadering biedt grote voordelen, maar brengt ook risico’s met zich mee die we zorgvuldig moeten afwegen.

Focus op gedragsverandering en lagere recidive

Het belangrijkste maatschappelijke doel van een voorwaardelijke straf is simpel: de kans op herhaling, oftewel recidive, verkleinen. Een onvoorwaardelijke gevangenisstraf pakt soms averechts uit. Iemand wordt buiten de maatschappij geplaatst, raakt verantwoordelijkheden kwijt en komt mogelijk in contact met zwaardere criminelen. Dit kan het risico op herhaling juist vergroten.

Voorwaardelijke executie draait dit principe om. Door een veroordeelde onder streng toezicht in de maatschappij te houden en te verplichten aan zijn problemen te werken, wordt geïnvesteerd in duurzame gedragsverandering. Denk bijvoorbeeld aan:

• Behandeling van verslavingen: Pak de verslaving aan en de directe aanleiding voor diefstallen kan verdwijnen.
• Agressieregulatietraining: Leer woede beheersen en voorkom toekomstig geweld.
• Schuldhulpverlening: Breng de financiën op orde en de motivatie voor fraude of diefstal neemt af.

Door deze oorzaken aan te pakken, is de kans veel kleiner dat de veroordeelde na zijn proeftijd opnieuw de fout in gaat. En dat draagt op de lange termijn direct bij aan een veiligere samenleving.

Voorwaardelijke executie is een investering in de toekomst. Het kost op de korte termijn intensieve begeleiding, maar kan op de lange termijn een ‘draaideurcrimineel’ minder opleveren. Dat is een enorme maatschappelijke winst.

Kostenbesparing en ontlasting van het gevangeniswezen

Een ander, heel concreet voordeel is de economische kant. Een gedetineerde huisvesten kost de staat een flinke duit. De dagelijkse kosten voor een cel, personeel, beveiliging en verzorging tikken snel aan. Toezicht door de reclassering is, hoewel ook niet gratis, aanzienlijk goedkoper.

Bovendien kampt het Nederlandse gevangeniswezen met een structureel capaciteitsprobleem. Cijfers van het CBS en het Openbaar Ministerie tonen aan dat de rechtsstaat stabiel functioneert, maar de druk op het systeem is en blijft hoog. Voorwaardelijke executie verlicht die druk enigszins, maar de capaciteit blijft krap door personeelstekorten en de beperkingen van verouderde gebouwen. Door voorwaardelijke straffen slim in te zetten, blijven de beschikbare cellen over voor degenen die een direct gevaar vormen voor de samenleving. Je kunt meer ontdekken over de staat van de Nederlandse rechtsstaat in cijfers.

De kritische kanttekening: toezicht en veiligheid

Natuurlijk is er ook een keerzijde. Het succes van een voorwaardelijke executie staat of valt met de kwaliteit van het toezicht. Als de reclassering door een te hoge werkdruk geen intensief en adequaat toezicht kan houden, ontstaan er risico’s. Een veroordeelde die zich aan zijn voorwaarden onttrekt zonder dat dit op tijd wordt gesignaleerd, kan een gevaar voor de maatschappij vormen.

De hamvraag blijft altijd: wegen de voordelen van een tweede kans op tegen de mogelijke risico’s? Die afweging is complex en hangt af van allerlei factoren:

• Het type delict: Bij zware geweldsmisdrijven zal een rechter veel voorzichtiger zijn.
• De persoonlijkheid van de dader: Is er oprechte motivatie om te veranderen?
• De effectiviteit van de interventies: Werken de aangeboden behandelingen echt?
• De capaciteit van de reclassering: Is er genoeg mankracht voor waterdicht toezicht?

De voortdurende uitdaging voor justitie is om deze balans te bewaken. Dat vereist een realistische kijk op wat kan en wat niet. Voorwaardelijke executie is geen wondermiddel, maar het is een waardevol instrument in de zoektocht naar een rechtssysteem dat niet alleen straft, maar ook herstelt en zo de samenleving op de lange termijn veiliger maakt.

Veelgestelde vragen over voorwaardelijke executie

Nu we de ins en outs van voorwaardelijke executie hebben bekeken – van de wettelijke spelregels tot praktijkvoorbeelden – blijven er vaak nog concrete vragen over. Dit juridische instrument kan complex overkomen en roept logischerwijs vragen op over wat het nu precies voor úw situatie betekent.

Deze sectie is bedoeld als een praktisch naslagwerk. We beantwoorden hier de meest voorkomende vragen uit de praktijk. De antwoorden zijn direct, helder en geven u snel de informatie die u zoekt.

Wat is het verschil met een taakstraf?

Een vraag die we vaak horen, is wat nu precies het verschil is tussen een voorwaardelijke straf en een taakstraf. Hoewel het allebei alternatieven zijn voor een directe celstraf, zijn ze in de kern totaal verschillend. Het is cruciaal om dit onderscheid goed te begrijpen.

Een voorwaardelijke straf is eigenlijk een ‘slapende’ straf, zoals een gevangenisstraf of geldboete, die pas wordt uitgevoerd als u de voorwaarden schendt. Het is een stok achter de deur. Een taakstraf is daarentegen een actieve straf die u direct moet uitvoeren. U moet dan bijvoorbeeld een bepaald aantal uren onbetaald werk doen voor de samenleving.

Goed om te weten is dat deze twee straffen ook gecombineerd kunnen worden. Een rechter kan bijvoorbeeld een deels voorwaardelijke gevangenisstraf opleggen, samen met een taakstraf die u meteen moet uitvoeren.

Wat gebeurt er als ik de voorwaarden overtreed?

De proeftijd is een periode waarin u zich strikt aan de afspraken moet houden. Maar wat zijn de precieze gevolgen als u toch de fout in gaat? Het proces dat dan in gang wordt gezet, volgt een duidelijke procedure.

Bij een overtreding van de voorwaarden geeft de reclassering dit direct door aan de officier van justitie. De officier van justitie bekijkt hoe ernstig de overtreding is en kan de rechter vragen om de oorspronkelijke, voorwaardelijke straf alsnog uit te voeren. Dit heet de tenuitvoerlegging.

De rechter plant vervolgens een zitting om de zaak te bespreken. Tijdens deze zitting wordt de ernst van de schending gewogen. Afhankelijk van de situatie kan dit betekenen dat u de volledige gevangenisstraf moet uitzitten of de geldboete moet betalen die eerder voorwaardelijk was opgelegd.

Kan mijn proeftijd worden verlengd?

Een proeftijd heeft een vaste duur, maar er zijn omstandigheden waarin die termijn kan worden aangepast. Dat gebeurt niet zomaar; het is altijd een beslissing van de rechter, meestal op verzoek van de officier van justitie.

Ja, de rechter kan besluiten de proeftijd te verlengen. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren als u de bijzondere voorwaarden, zoals een verplichte behandeling, nog niet helemaal heeft kunnen afronden binnen de gestelde tijd, maar wel duidelijke vooruitgang boekt.

Een verlenging is in zo’n geval geen extra straf, maar biedt u juist meer tijd om aan alle eisen te voldoen. Het doel is om u de kans te geven de proeftijd succesvol af te ronden en zo te voorkomen dat de straf alsnog wordt uitgevoerd.

Een verlenging van de proeftijd is een juridisch instrument dat de rechter kan inzetten om een lopend traject van gedragsverandering te ondersteunen, in plaats van het direct af te straffen bij vertraging.

Heeft dit invloed op mijn VOG?

Een strafblad kan verstrekkende gevolgen hebben, bijvoorbeeld als u een nieuwe baan zoekt. Een veelgehoorde vraag is dan ook welke invloed een voorwaardelijke veroordeling heeft op de aanvraag van een Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG).

Het antwoord is helder: ja, een voorwaardelijke veroordeling heeft invloed. Elke veroordeling, dus ook een voorwaardelijke, wordt geregistreerd in uw justitiële documentatie, beter bekend als uw strafblad. Bij een VOG-aanvraag wordt deze informatie meegewogen.

De screeningsautoriteit Justis kijkt naar verschillende factoren:

• De aard van het delict waarvoor u veroordeeld bent.
• De functie of het doel waarvoor de VOG wordt aangevraagd.
• Hoeveel tijd er is verstreken sinds de veroordeling.

Een voorwaardelijke veroordeling kan zeker leiden tot een weigering van de VOG, vooral als u nog in uw proeftijd zit. Het delict wordt dan gezien als relevant voor de functie die u wilt gaan uitoefenen. Dit is een belangrijk gevolg om rekening mee te houden voor uw toekomstige carrière. Voor specifieke vragen over uw situatie kunt u altijd terecht bij een deskundige, zoals de advocaten van Law & More.