Energieopslag

Energieopslag is het tijdelijk vasthouden van energie om die later terug te leveren, met batterijen als bekendste vorm. Een opslagfaciliteit neemt af én voedt in, en heeft daardoor een eigen positie in het netbeheer en op de energiemarkt.

Inhoudsopgave

Wettelijke basis

Richtlijn (EU) 2019/944 definieert energieopslag en bepaalt dat netbeheerders in beginsel geen opslagfaciliteiten mogen bezitten of exploiteren, om de scheiding tussen netbeheer en marktactiviteiten te bewaken. De Energiewet, in werking sinds 1 januari 2026, werkt dat uit en geeft opslag een plaats naast productie en levering. Voor de aansluiting gelden dezelfde regels als voor andere aangeslotenen, inclusief de wachtrij bij congestie. Voor de tarieven is van belang dat een batterij zowel afneemt als invoedt; met tijdsduurgebonden transportrechten kan een exploitant afspreken alleen buiten piekuren te laden, wat korting op het transporttarief oplevert.

Hoe het in de praktijk werkt

Een batterijproject rust op vier contracten: de aansluit- en transportovereenkomst met de netbeheerder, een overeenkomst met de partij die de handel en de balancering verzorgt, de leverings- en onderhoudsovereenkomst met de fabrikant, en het zakelijk recht of de huurovereenkomst voor de locatie. Daarnaast is een omgevingsvergunning nodig, waarbij externe veiligheid en brandveiligheid de belangrijkste toetspunten zijn.

Waar het misgaat

Projecten worden ontwikkeld op basis van een transportindicatie die geen recht op capaciteit geeft. Een tweede fout is een handelscontract waarin de verdeling van onbalansrisico en van garanties over de beschikbaarheid onvoldoende is uitgewerkt. Ten derde wordt de vergunningprocedure onderschat, zeker in de buurt van woningen.