Verordening Rome I uitgelegd voor contracten

Stel, u bent een Nederlandse ondernemer en u verkoopt software aan een bedrijf in Italië. Het contract is getekend en alles lijkt in orde, totdat er een conflict ontstaat over de betaling. Welk recht is dan van toepassing: het Nederlandse of het Italiaanse? Dit soort vragen vormt de kern van de Verordening Rome I.

Zonder duidelijke regels zou elke internationale transactie een juridisch mijnenveld zijn. De Verordening Rome I is de Europese wet die bepaalt welk nationaal recht geldt voor dit soort internationale contracten binnen de EU. Het is een cruciaal stuk gereedschap dat voorspelbaarheid schept voor bedrijven en burgers.

Wat is Verordening Rome I en waarom is het zo belangrijk?

De Verordening (EG) nr. 593/2008, beter bekend als Rome I, is in feite het juridische kompas voor contracten met een internationaal tintje. Het doel is even simpel als krachtig: een einde maken aan de verwarring die ontstaat als de rechtssystemen van meerdere landen potentieel van toepassing zijn.

Vóór de invoering van Rome I was het bepalen van het toepasselijke recht een ingewikkelde en vaak onvoorspelbare puzzel. Dit leidde niet zelden tot kostbare en slepende juridische gevechten, puur om vast te stellen welke nationale wetten überhaupt gevolgd moesten worden. De verordening heeft dit hele proces gestroomlijnd met een heldere set regels.

Sinds de invoering in 2008 is de impact op het Nederlandse rechtssysteem enorm. Het zorgt voor een uniforme aanpak bij internationale contracten. Een interessant detail is dat een Nederlandse rechter volgens artikel 2 van Rome I de verordening moet toepassen, zelfs als een van de partijen buiten de EU is gevestigd. Dit vergroot de reikwijdte in Nederland aanzienlijk. Lees diepgaandere analyses over de toepassing binnen het Nederlands recht.

Drie kernprincipes

De verordening steunt op een paar fundamentele pijlers die zorgen voor juridische duidelijkheid:

• Contractsvrijheid: Het uitgangspunt is dat partijen zelf mogen kiezen welk recht op hun overeenkomst van toepassing is. Deze ‘rechtskeuze’ geeft bedrijven de controle.
• Objectieve aanknopingspunten: Maken partijen geen keuze? Dan biedt de verordening een vangnet met specifieke regels om te bepalen welk recht toch geldt.
• Bescherming van de zwakkere partij: De regels zorgen ervoor dat consumenten en werknemers de dwingende bescherming van hun eigen rechtssysteem niet zomaar verliezen, ook als een andere rechtskeuze is gemaakt.

De Verordening Rome I is in essentie een handboek dat juridische chaos voorkomt. Het biedt een voorspelbaar kader, waardoor bedrijven met vertrouwen internationaal zaken kunnen doen zonder te verdwalen in een labyrint van verschillende nationale wetten.

Dit fundament is onmisbaar voor iedere jurist, advocaat of ondernemer die te maken heeft met grensoverschrijdende contracten. Het begrijpen van deze regels is geen luxe, maar een noodzaak om risico's te beheersen en uw rechtspositie te versterken. In de volgende secties duiken we dieper in de specifieke toepassingsgebieden en de praktische uitwerking van deze cruciale verordening.

Wanneer de regels van Rome I van toepassing zijn

De Verordening Rome I is een cruciaal stuk gereedschap voor iedereen die internationaal zakendoet, maar het is geen toverstaf voor élke grensoverschrijdende situatie. Om te weten wanneer u dit juridische kompas moet gebruiken, is het essentieel om de spelregels te kennen. In de kern geldt Rome I voor verbintenissen uit overeenkomst in burgerlijke en handelszaken, zodra er een internationaal element in het spel is.

Dit klinkt misschien wat formeel, maar in de praktijk gaat het om de meeste contracten die u als ondernemer sluit. Denk aan de inkoop van goederen uit Duitsland, het verlenen van diensten aan een Franse klant, of een distributiecontract met een Spaanse partner. Zodra een contract een link heeft met meer dan één land – bijvoorbeeld een Nederlandse verkoper en een Belgische koper – komt Rome I om de hoek kijken om duidelijkheid te scheppen.

Een belangrijk detail: de regels gelden ongeacht of de partijen binnen of buiten de EU gevestigd zijn. Dit noemen we het universele karakter van de verordening.

Het universele karakter van Rome I

Een van de meest bijzondere kenmerken van Rome I is de wereldwijde reikwijdte. Een Nederlandse rechter die zich buigt over een internationaal contract, past altijd de Rome I-regels toe om het toepasselijke recht te vinden. Dat geldt zelfs als de uitkomst is dat het recht van een niet-EU-land, zoals het Verenigd Koninkrijk, Zwitserland of de Verenigde Staten, moet worden toegepast.

Voorbeeld: Een Nederlands bedrijf sluit een contract met een Amerikaans softwarebedrijf. In het contract staat niets over welk recht van toepassing is. Als er een conflict ontstaat en de zaak voor een Nederlandse rechter komt, zal die rechter de Rome I-regels gebruiken. Het kan dan zomaar gebeuren dat hij concludeert dat het recht van de staat Californië de doorslag geeft.

Dit universele karakter zorgt voor voorspelbaarheid en een consistente aanpak in alle EU-lidstaten (met uitzondering van Denemarken). Het voorkomt dat rechters teruggrijpen op hun eigen, nationale conflictregels, wat de rechtszekerheid enorm ten goede komt.

De belangrijke uitzonderingen

Hoewel het toepassingsgebied van Rome I breed is, zijn er een paar belangrijke rechtsgebieden bewust buiten schot gelaten. De regels zijn niet van toepassing op:

• Familierechtelijke kwesties: Zaken over de persoonlijke staat of bevoegdheid van personen, zoals huwelijken, echtscheidingen en erfenissen. Hiervoor gelden andere regels, zoals de Erfrechtverordening.
• Wissels en cheques: Voor deze zogenoemde verhandelbare documenten bestaan aparte internationale verdragen.
• Arbitrage- en forumkeuzebedingen: Afspraken over welke rechtbank of welk arbitrage-instituut een geschil mag beslechten, vallen buiten het bereik van Rome I.
• Vennootschapsrecht: Interne zaken van een bedrijf, zoals de oprichting, de organisatie of de ontbinding, worden beheerst door het recht van het land waar de vennootschap is gevestigd.

Deze uitsluitingen zijn logisch, want voor deze specifieke terreinen bestaan vaak al andere, meer gespecialiseerde internationale afspraken. Het is dus cruciaal om te weten welke juridische deur u moet openen.

Toepassingsgebied van Verordening Rome I

De onderstaande tabel geeft een helder overzicht van wat wel en niet onder de materiële werkingssfeer van de Verordening Rome I valt. Zo kunt u snel inschatten of de verordening relevant is voor uw situatie.

Correct vaststellen of uw contract binnen dit kader valt, is de eerste en belangrijkste stap. Als dat het geval is, komt de volgende vraag: heeft u zelf een duidelijke rechtskeuze gemaakt?

De kracht van de rechtskeuze in uw contract

Het hart van de Verordening Rome I klopt op het ritme van één fundamenteel principe: contractsvrijheid. Dit klinkt misschien als een abstract juridisch concept, maar het is een ontzettend krachtig instrument dat u als ondernemer in handen heeft. Het stelt u in staat om zelf de regie te voeren over de juridische spelregels die gelden voor uw internationale overeenkomsten.

Door bewust een rechtskeuze te maken, creëert u voorspelbaarheid en zekerheid. U en uw contractspartner weten dan precies welk nationaal recht van toepassing is als er een geschil ontstaat. Dit voorkomt dure en tijdrovende discussies achteraf en legt een stevige basis voor een solide internationale handelsrelatie.

Expliciete rechtskeuze: de gouden standaard

De meest effectieve en duidelijke manier om het toepasselijke recht vast te leggen, is via een expliciete rechtskeuzebepaling in het contract. Dit is een specifieke clausule die niets aan de verbeelding overlaat. Het is een helder statement over welk recht de overeenkomst beheerst.

Een goede clausule hoeft niet ingewikkeld te zijn; een simpele, duidelijke zin is vaak al genoeg.

Voorbeeld van een sterke rechtskeuzebepaling:
"Op deze overeenkomst en alle daaruit voortvloeiende geschillen is uitsluitend Nederlands recht van toepassing."

Deze ene zin kan het verschil betekenen tussen juridische zekerheid en een onvoorspelbaar conflict. Door voor een vertrouwd rechtssysteem te kiezen, zoals het Nederlandse, weet u precies waar u aan toe bent. De regels over bijvoorbeeld contractbreuk, aansprakelijkheid en schadevergoeding zijn dan bekend terrein.

De risico's van een impliciete rechtskeuze

Hoewel de verordening ook de mogelijkheid van een impliciete rechtskeuze erkent, is dit een route vol valkuilen. Een rechter kan dan een rechtskeuze afleiden uit de bepalingen van de overeenkomst of de omstandigheden van het geval. Denk bijvoorbeeld aan een contract dat volledig in het Nederlands is opgesteld en steeds verwijst naar Nederlandse wetgeving.

Het probleem? Dit is vrijwel altijd een bron van discussie. Wat voor de ene partij een duidelijke impliciete keuze lijkt, wordt door de andere partij misschien heel anders geïnterpreteerd. Dit leidt tot onzekerheid en potentieel hoge juridische kosten om de intenties van de partijen te achterhalen.

• Verhoogd risico op conflicten: Het ontbreken van een expliciete clausule opent de deur voor debat over welk recht van toepassing is.
• Onvoorspelbare uitkomst: Een rechter moet de ‘vermoedelijke’ wil van de partijen reconstrueren, wat tot verrassingen kan leiden.
• Extra kosten en vertraging: De procedure om het toepasselijke recht vast te stellen kan een geschil aanzienlijk complexer en duurder maken.

De boodschap is helder: vermijd dubbelzinnigheid en leg uw keuze altijd expliciet vast in het contract.

Dépeçage: een specialistische aanpak

Voor complexe internationale transacties biedt Rome I een nog geavanceerdere optie: dépeçage. Dit Franse juridische begrip staat voor de mogelijkheid om verschillende delen van een overeenkomst door verschillende rechtssystemen te laten beheersen. U kunt bijvoorbeeld afspreken dat de leveringsvoorwaarden onder Nederlands recht vallen, terwijl bepalingen over intellectueel eigendom worden beheerst door Duits recht.

Dit is specialistisch gereedschap dat precisie vereist en vaak wordt toegepast bij grote, internationale projecten of fusies en overnames. Hoewel het flexibiliteit biedt, brengt het ook complexiteit met zich mee en moet het zorgvuldig worden geformuleerd om tegenstrijdigheden te voorkomen. Voor de meeste standaard handelsovereenkomsten is het kiezen van één enkel, duidelijk rechtsstelsel de meest verstandige en veilige aanpak.

Uiteindelijk is de rechtskeuzeclausule misschien wel de belangrijkste bepaling in uw internationale contract. Het is uw stuurwiel om juridische onzekerheid te vermijden en de controle te behouden. Door hier bewust aandacht aan te besteden, legt u een robuust fundament onder uw grensoverschrijdende zaken en zorgt u ervoor dat u niet voor onaangename juridische verrassingen komt te staan.

Wat gebeurt er als een rechtskeuze ontbreekt

Een expliciete rechtskeuze is het stuurwiel van uw internationale contract. Maar wat nu als u in de haast vergeten bent dat stuurwiel vast te pakken? In de praktijk komt het vaker voor dan u denkt dat partijen geen rechtskeuzebeding opnemen. Gelukkig betekent dit niet dat u stuurloos op een juridische oceaan dobbert; de Verordening Rome I heeft namelijk een ingebouwd vangnet.

Wanneer een contract zwijgt over het toepasselijke recht, schakelt de verordening over op een systeem van objectieve aanknopingspunten. Deze regels, die u vooral in artikel 4 vindt, werken als een soort juridische GPS. Ze bepalen op basis van de aard van de overeenkomst welk nationaal recht van toepassing is. De gedachte hierachter is eigenlijk heel logisch: het recht van het land met de sterkste link met het contract zou moeten gelden.

De hiërarchie van de standaardregels

Artikel 4 van Rome I werkt met een trapsgewijs systeem. Het begint met specifieke regels voor de meest voorkomende contracten. Dit is gedaan om snel duidelijkheid te scheppen en eindeloze discussies te voorkomen. In de meeste gevallen wijzen ze naar het recht van het land waar een van de partijen zijn gewone verblijfplaats heeft.

Enkele belangrijke voorbeelden:

• Koopovereenkomst van roerende zaken: Hier is het recht van het land waar de verkoper zijn gewone verblijfplaats heeft van toepassing.
• Dienstverleningsovereenkomst: Het recht van het land waar de dienstverlener woont of gevestigd is, geldt.
• Franchiseovereenkomst: In dit geval is het recht van het land van de franchisenemer leidend.
• Distributieovereenkomst: De regels wijzen naar het recht van het land waar de distributeur is gevestigd.

Dit systeem biedt een snelle, voorspelbare uitkomst voor veel alledaagse internationale transacties.

Het concept van de karakteristieke prestatie

Maar wat als uw overeenkomst niet in een van die standaardhokjes past? Denk aan een complexe licentieovereenkomst of een joint venture. Voor dit soort gevallen heeft Rome I een algemene vangnetregel: het contract wordt beheerst door het recht van het land waar de partij die de karakteristieke prestatie levert, zijn gewone verblijfplaats heeft.

Wat is nu precies een ‘karakteristieke prestatie’? Dit is de prestatie die de essentie van het contract vormt. Het is de niet-financiële tegenprestatie die de overeenkomst haar unieke identiteit geeft.

De betaling van een geldsom wordt vrijwel nooit als de karakteristieke prestatie gezien. De reden is simpel: bijna elk contract kent een betalingsverplichting. De focus ligt daarom op de kern van de afspraak: de levering van het product, het verlenen van de dienst of het verstrekken van het recht.

Stel, een Nederlands marketingbureau ontwikkelt een campagne voor een Belgische klant. De karakteristieke prestatie is het creatieve werk dat het bureau levert, niet de betaling door de klant. Volgens deze regel zou dan Nederlands recht van toepassing zijn, omdat het marketingbureau in Nederland is gevestigd.

Toepasselijk Recht Zonder Rechtskeuze (Artikel 4)

De regels uit artikel 4 zorgen voor een helder startpunt. De onderstaande tabel geeft een praktisch overzicht voor de meest gangbare contracten wanneer een rechtskeuze ontbreekt.

Zoals u ziet, wijst de verordening vaak naar de partij die de niet-financiële, kenmerkende prestatie levert.

De escape clausule

Toch zijn deze regels niet in beton gegoten. De verordening bevat een belangrijke uitzondering: de zogenoemde 'escape clausule'. Als uit alle omstandigheden blijkt dat de overeenkomst een ‘kennelijk nauwere band’ heeft met een ander land, dan kan de rechter afwijken van de hoofdregel en het recht van dat andere land toepassen.

Een praktisch voorbeeld: een Nederlands bedrijf verkoopt machines aan een Duitse onderneming. De hoofdregel wijst naar Nederlands recht. Maar wat als de machines in Duitsland worden geproduceerd door een Duitse onderaannemer, het contract volledig in het Duits is opgesteld, en alle onderhandelingen in München hebben plaatsgevonden? Een rechter zou dan kunnen concluderen dat de overeenkomst een veel nauwere band met Duitsland heeft en Duits recht toepassen.

Deze clausule geeft de rechter de nodige flexibiliteit, maar introduceert tegelijkertijd een element van onzekerheid. Het onderstreept nogmaals het immense voordeel van een duidelijke rechtskeuze. Het vangnet van de Verordening Rome I is een goed doordacht systeem, maar zelf de controle houden is en blijft de beste strategie.

Speciale bescherming voor consumenten en werknemers

Hoewel de Verordening Rome I de vrijheid om zelf een rechtskeuze te maken als kernprincipe hanteert, erkent de wetgever dat niet alle partijen gelijk aan de onderhandelingstafel zitten. In de juridische praktijk is er vaak een machtsverschil. Een grote, internationale webwinkel heeft nu eenmaal een sterkere positie dan de individuele consument. Datzelfde geldt voor de verhouding tussen een werkgever en een werknemer.

Om dit onevenwicht te corrigeren, heeft de verordening speciale beschermingsregels ingebouwd. Deze regels fungeren als een juridisch vangnet voor de partij die als ‘zwakker’ wordt gezien. Het doel is simpel: voorkomen dat deze partijen via een handige clausule in het contract de dwingende bescherming van hun eigen, vertrouwde rechtssysteem mislopen.

De bescherming van de consument

In de wereld van e-commerce, waar grenzen met één klik vervagen, is de bescherming van consumenten extra relevant. Artikel 6 van Rome I regelt dit specifiek voor consumentenovereenkomsten. Het uitgangspunt is helder: een consument geniet altijd de bescherming van de dwingende wetsbepalingen van het land waar hij woont.

Deze regel geldt als de professionele verkoper zijn activiteiten ontplooit in, of specifiek richt op, het land van de consument. Dit is een cruciale voorwaarde. Een Nederlandse webshop die actief adverteert op de Belgische markt en daar ook levert, kan zich dus niet zomaar achter het Nederlandse recht verschuilen om de Belgische consumentenwetgeving te omzeilen.

Zelfs als in de algemene voorwaarden van de webshop stellig staat dat het Nederlands recht van toepassing is, mag die keuze er nooit toe leiden dat een Belgische consument de bescherming verliest die hij onder het dwingende Belgische recht heeft. Denk hierbij aan regels over de wettelijke garantie of het herroepingsrecht.

Een rechtskeuze in een consumentencontract is geldig, maar het vormt een 'bodem'. De consument mag nooit slechter af zijn dan onder het recht van zijn eigen land. In de praktijk zal een rechter beide rechtssystemen vergelijken en simpelweg de voor de consument meest gunstige regeling toepassen.

De impact hiervan is aanzienlijk. Met de enorme groei van online winkelen speelt de Rome I-verordening een sleutelrol in talloze transacties. Cijfers laten zien dat door artikel 6 Nederlandse bedrijven die online aan buitenlandse consumenten verkopen, gemiddeld 20-30% vaker met buitenlandse rechtssystemen te maken krijgen. Lees meer over de juridische implicaties van Rome I in de praktijk.

De bescherming van de werknemer

Net als consumenten worden ook werknemers door de Verordening Rome I als een zwakkere partij gezien die bescherming verdient. Artikel 8 van de verordening is specifiek gericht op de individuele arbeidsovereenkomst en biedt een vergelijkbaar beschermingsmechanisme.

Het uitgangspunt is dat de arbeidsovereenkomst wordt beheerst door het recht dat partijen kiezen. Maar, en dit is een grote ‘maar’, die rechtskeuze mag de werknemer niet de bescherming ontnemen die hij geniet op grond van dwingende bepalingen van het recht dat anders van toepassing zou zijn. Dit ‘anders toepasselijke recht’ is doorgaans:

• Het recht van het land waar de werknemer gewoonlijk zijn werk verricht. Dit noemen we ook wel het werkland.
• Indien de werknemer niet in één vast land werkt, het recht van het land waar de vestiging zit die de werknemer in dienst heeft genomen.

Dit betekent dus dat een werkgever een Nederlandse werknemer die voornamelijk in Nederland werkt, niet kan binden aan bijvoorbeeld Iers recht als dit ten koste gaat van de dwingende Nederlandse ontslagbescherming. Die vlieger gaat niet op.

Een praktijkvoorbeeld

Laten we het concreet maken. Stel, een Nederlandse consument koopt een dure camera bij een Duitse webshop. De website is in het Nederlands, de prijzen zijn in euro's en de shop verzendt rechtstreeks naar Nederland. In de algemene voorwaarden staat dat het Duits recht van toepassing is. De camera gaat binnen een jaar kapot.

1. Volgens het Duitse recht heeft de consument misschien alleen recht op reparatie.
2. Volgens het dwingende Nederlandse recht heeft de consument recht op een volledig nieuw product, omdat het product non-conform is.

In dit geval zal een Nederlandse rechter de rechtskeuze voor Duits recht respecteren, maar tegelijkertijd toetsen of de consument hierdoor slechter af is. Omdat de Nederlandse wet in dit scenario meer bescherming biedt, kan de consument zich alsnog beroepen op zijn recht op een nieuw product. De Rome I-verordening zorgt er zo voor dat de fundamentele rechten van de consument overeind blijven, ongeacht wat er in de kleine lettertjes van het contract staat.

De impact van Rome I in de Nederlandse rechtspraktijk

De theorie achter de Verordening Rome I mag dan helder zijn, maar hoe werkt dit nu precies in de dagelijkse praktijk van een Nederlandse rechtszaal? Deze regels zijn geen abstracte concepten; het is een levend instrument dat rechters dagelijks gebruiken om duidelijkheid te scheppen in complexe, grensoverschrijdende geschillen.

Van ingewikkelde handelsconflicten tot internationale arbeidszaken, de verordening is een onmisbaar kompas. Het biedt de rechter een gestructureerd kader om te bepalen welk rechtssysteem de doorslag geeft. En dat is essentieel voor de rechtszekerheid van alle betrokkenen.

Concrete scenario’s uit de rechtspraak

De invloed van Rome I wordt pas echt duidelijk met een paar voorbeelden uit de praktijk. Stelt u een Nederlandse transportonderneming voor die in conflict raakt met een Duitse opdrachtgever over een vracht die in Italië is geladen. De rechter pakt dan de Rome I-regels erbij om vast te stellen of Nederlands of Duits recht van toepassing is op die vervoersovereenkomst.

Een ander voorbeeld: een Frans softwarebedrijf huurt een Nederlandse programmeur in die vanuit huis werkt. Bij een ontslagzaak zal de rechter via de beschermende bepalingen van artikel 8 van Rome I nagaan of het dwingende Nederlandse ontslagrecht voorrang krijgt, zelfs als in het contract is gekozen voor Frans recht.

In de Nederlandse rechtspraktijk is de Verordening Rome I het fundament voor voorspelbaarheid in het internationale handelsverkeer. Het stelt rechters in staat om op een uniforme en logische manier het toepasselijke recht te bepalen, en dat voorkomt willekeur.

Onderzoek naar internationaal arbeidsprocesrecht laat zien hoe vaak dit gebeurt. Sinds 2015 passen Nederlandse rechters in ongeveer 60% van de grensoverschrijdende arbeidsgeschillen de Rome I-voorschriften toe. Vooral in situaties waar werknemers in Nederland werken onder een buitenlands contract. Meer over deze bevindingen in het Nederlands arbeidsprocesrecht is zeker het lezen waard.

Deze voorbeelden laten zien dat de Verordening Rome I diep verankerd is in onze rechtspraktijk. Het is een cruciaal mechanisme dat zorgt voor stabiliteit en zekerheid, waardoor zowel ondernemingen als particulieren met meer vertrouwen internationale overeenkomsten kunnen aangaan.

Veelgestelde vragen over Verordening Rome I

Internationale contracten brengen vaak complexiteit en vragen met zich mee. Logisch, want welk recht is nu eigenlijk van toepassing? In dit onderdeel geven we heldere, praktische antwoorden op de meest voorkomende vragen over de Verordening Rome I. Zo kunt u met meer zekerheid uw grensoverschrijdende overeenkomsten aangaan.

Hieronder vindt u de antwoorden die u direct in de praktijk kunt gebruiken.

Is Verordening Rome I van toepassing buiten de EU?

Jazeker. De verordening heeft een zogeheten ‘universeel karakter’. Dit houdt in dat een Nederlandse rechter de regels van Rome I altijd zal toepassen om te bepalen welk recht van toepassing is. Dit geldt zelfs als de uitkomst is dat het recht van een niet-EU-land, zoals Zwitserland of de Verenigde Staten, van toepassing is.

Het maakt dus niet uit of uw contractpartner binnen of buiten de EU zit. Zodra een rechter in een EU-lidstaat over de zaak oordeelt, is Rome I het startpunt.

Wat als we geen rechtskeuze hebben gemaakt?

Als er in een contract niets is afgesproken over het toepasselijke recht, biedt artikel 4 van Rome I uitkomst. De verordening kijkt dan naar objectieve aanknopingspunten om te bepalen welk recht geldt.

Voor de meest voorkomende contracten zijn er duidelijke vuistregels:

• Koop van goederen: Het recht van het land waar de verkoper zijn gewone verblijfplaats heeft.
• Dienstverlening: Het recht van het land waar de dienstverlener is gevestigd.

Deze regels bieden een vangnet en zorgen voor voorspelbaarheid. Toch blijft een expliciete rechtskeuze in uw contract de beste manier om discussies en onzekerheid te voorkomen.

Kan ik voor verschillende delen van een contract ander recht kiezen?

Ja, dat kan. In juridische termen heet dit 'dépeçage'. U kunt bijvoorbeeld afspreken dat voor de leveringsvoorwaarden Nederlands recht geldt, terwijl de clausules over intellectueel eigendom onder Duits recht vallen.

Dit is echter wel iets voor specialisten en wordt vooral toegepast bij zeer complexe, internationale transacties. Voor de meeste contracten, zeker in het MKB, is het kiezen van één rechtssysteem de veiligste en meest praktische route.

Een veelgemaakte fout is het verwarren van een rechtskeuze (welk recht is van toepassing?) met een forumkeuze (welke rechter is bevoegd?). Dit zijn twee compleet verschillende dingen. U kunt perfect afspreken dat de Nederlandse rechter bevoegd is, maar dat deze rechter Belgisch recht moet toepassen. Beide clausules zijn essentieel voor volledige juridische zekerheid.

Werkt Rome I ook voor mondelinge overeenkomsten?

Absoluut. De regels van de Verordening Rome I gelden voor alle contractuele verbintenissen, ongeacht de vorm. Of uw internationale deal nu op papier staat, mondeling is gesloten of zelfs stilzwijgend tot stand is gekomen, de verordening bepaalt welk nationaal recht de inhoud ervan beheerst. Dit benadrukt nogmaals hoe belangrijk het is om duidelijke afspraken te maken, ook als ze niet worden opgeschreven.

Heeft u complexe juridische vragen over uw internationale contracten? U kunt altijd advies inwinnen. Neem contact op met de specialisten van Law & More voor deskundige begeleiding.