Een licentie is toestemming om een intellectueel eigendomsrecht te gebruiken dat van een ander is. De licentiegever blijft rechthebbende; de licentienemer krijgt een gebruiksrecht binnen de grenzen die de overeenkomst stelt. Dat onderscheid met overdracht is wezenlijk en wordt in de praktijk vaak door elkaar gehaald.
Wettelijke basis
De licentieovereenkomst is niet als afzonderlijke overeenkomst in het Burgerlijk Wetboek geregeld; het algemene verbintenissenrecht van Boek 6 BW is van toepassing. De IE-wetten regelen wel de randen. Artikel 2 van de Auteurswet eist voor overdracht een akte, terwijl een licentie vormvrij kan worden verleend; vastlegging blijft niettemin verstandig, zeker bij exclusiviteit. Voor merken maakt artikel 2.33 BVIE aantekening van de licentie in het register mogelijk, wat van belang is voor de werking tegenover derden. Bij licenties tussen ondernemingen speelt daarnaast het mededingingsrecht, met de groepsvrijstelling voor technologieoverdracht als kader.
Hoe het in de praktijk werkt
De kern van de overeenkomst zit in vier keuzes: het gebied, de duur, de toegestane handelingen en de mate van exclusiviteit. Een exclusieve licentie sluit ook de licentiegever zelf uit, een sole licentie niet. Verder komen aan de orde de vergoeding, of sublicenties zijn toegestaan, wie optreedt tegen inbreuk door derden en wat er gebeurt bij faillissement of overname van een van beide partijen.
Waar het misgaat
Drie punten keren terug. Ten eerste de omvang van het gebruiksrecht, die te ruim of te vaag is omschreven en later ruimte laat voor discussie. Ten tweede het ontbreken van een regeling voor beëindiging, waardoor de licentienemer plotseling zonder recht komt te zitten. Ten derde de aanname dat een licentie automatisch overgaat bij een aandelentransactie.
Verwante begrippen
De licentieovereenkomst raakt aan het merkrecht, aan het auteursrecht op software en aan de SaaS-overeenkomst.
Wilt u een licentie verlenen of nemen? Onze ICT-recht advocaten stellen de overeenkomst op en beoordelen de risico’s.
