Werkgeversaansprakelijkheid

Werkgeversaansprakelijkheid is de aansprakelijkheid van de werkgever voor schade die een werknemer lijdt in de uitoefening van zijn werkzaamheden. De wet legt daarbij een vergaande zorgplicht op en keert de bewijslast om.

Inhoudsopgave

Wettelijke basis

Artikel 7:658 BW verplicht de werkgever de werkruimte, de werktuigen en de organisatie zo in te richten en zulke aanwijzingen te geven als redelijkerwijs nodig is om te voorkomen dat de werknemer schade lijdt. Lid 2 maakt hem aansprakelijk tenzij hij aantoont dat hij die zorgplicht is nagekomen, of dat de schade in belangrijke mate het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Lid 4 breidt de aansprakelijkheid uit tot ingeleend personeel en zzp’ers die in de uitoefening van het werk van de opdrachtgever werken. Artikel 7:611 BW vult dat aan met goed werkgeverschap, op grond waarvan de Hoge Raad een verzekeringsplicht heeft aangenomen voor werknemers die in het verkeer aan bijzondere risico’s worden blootgesteld. De Arbeidsomstandighedenwet werkt in de zorgplicht door: een overtreding daarvan is een sterke aanwijzing dat de zorgplicht is geschonden.

Hoe het in de praktijk werkt

De werknemer hoeft alleen te stellen en aannemelijk te maken dat hij schade heeft geleden in de uitoefening van zijn werk. Daarna is het aan de werkgever. Dat maakt de risico-inventarisatie en -evaluatie, de instructies, het toezicht op naleving en de registratie daarvan het hart van elk dossier. Ook bij beroepsziekten met een lange latentietijd, zoals blootstelling aan gevaarlijke stoffen, draait het om die documentatie.

Waar het misgaat

Werkgevers verstrekken persoonlijke beschermingsmiddelen maar houden geen toezicht op het gebruik; dat is onvoldoende. Een tweede fout is de aanname dat een ervaren werknemer minder instructie nodig heeft; de rechtspraak houdt juist rekening met het ervaringsfeit dat werknemers onvoorzichtig worden. Ten derde wordt de positie van ingeleende krachten over het hoofd gezien.