ESG en supply-chain due diligence: aansprakelijkheden en verplichtingen uitgelegd

Bedrijven krijgen steeds vaker de vraag: ben je aansprakelijk voor wat je leveranciers doen op het gebied van milieu, sociale zaken en bestuur? Met nieuwe Europese wetgeving in aantocht, wordt die vraag eigenlijk alleen maar urgenter.

Kort gezegd: ja, bedrijven kunnen aansprakelijk worden gesteld voor ESG-tekortkomingen in hun toeleveringsketen, vooral als ze geen goede due diligence-maatregelen nemen.

Nieuwe regels verplichten bedrijven om hun hele waardeketen te checken op risico’s zoals mensenrechtenschendingen en milieuschade. Ze moeten dus actief uitzoeken wat hun leveranciers doen en daar echt iets mee doen.

Het draait niet meer om de goedkoopste leverancier kiezen, maar om verantwoorde keuzes maken door de hele keten heen. Dat is best een omslag.

Veel bedrijven zitten met praktische vragen: welke wetten gelden er nu precies? Hoe zet je een due diligence-proces op dat werkt? Wat zijn de echte risico’s waar je op moet letten?

Wat is ESG en supply-chain due diligence?

ESG–due diligence is eigenlijk een systematisch proces. Bedrijven zoeken uit welke milieu-, sociale en governance-risico’s er zijn, en proberen die te beheersen.

Supply-chain due diligence betekent dat je niet alleen naar je eigen bedrijf kijkt, maar juist naar de hele keten. Je pakt dus ook de prestaties van je leveranciers en partners mee.

Definitie van ESG en due diligence

ESG staat voor Environmental, Social en Governance. Dat zijn eigenlijk de drie pijlers waarop bedrijven hun prestaties meten en verbeteren.

Environmental draait om dingen als CO2-uitstoot, energiegebruik en afval. Social gaat over arbeidsomstandigheden, mensenrechten en betrokkenheid bij de gemeenschap.

Governance? Dat is bedrijfsethiek, transparantie en hoe het bestuur is geregeld.

Due diligence betekent dat bedrijven systematisch kijken naar ESG-risico’s in hun waardeketen. Ze beoordelen en pakken die ook aan.

Ze onderzoeken hun leveranciers, partners en eigen processen op mogelijke problemen. Dat klinkt logisch, toch?

Supply-chain due diligence is die aanpak, maar dan over de hele keten. Je moet laten zien dat je controle hebt over de ESG-prestaties van iedereen waarmee je samenwerkt.

Dit vraagt om continue monitoring, risicobeoordelingen en ook echt actie als er iets niet goed gaat.

Belang voor bedrijven en toeleveringsketens

Corporate sustainability is tegenwoordig geen vrijblijvende keuze meer. Europese regels zoals de Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD) maken ESG-due diligence verplicht voor grotere bedrijven.

Bedrijven zijn straks juridisch aansprakelijk voor schendingen in hun keten. Een Nederlandse fabrikant is dus verantwoordelijk als een leverancier in Azië mensenrechten schendt.

Belangrijkste risico’s:

• Juridische aansprakelijkheid voor leveranciersproblemen
• Reputatieschade als het misgaat
• Financiële schade door boetes en claims
• Problemen in de bedrijfsvoering door leveringsissues

ESG-factoren spelen ook mee bij financiering. Banken en investeerders stellen steeds strengere eisen rond duurzaamheid.

Bedrijven zonder goede due diligence krijgen lastiger kapitaal. Consumenten en partners verwachten transparantie over duurzaamheid.

Supply-chain due diligence helpt bedrijven om die verwachtingen waar te maken. En eerlijk, het kan je ook een voorsprong geven op de concurrentie.

Wettelijke kaders en Europese regelgeving

De Europese Unie heeft een flink pakket regelgeving bedacht om bedrijven verantwoordelijk te houden voor ESG-prestaties in hun keten. Je moet als bedrijf aan due diligence-maatregelen voldoen voor mensenrechten, milieunormen en rapportage.

Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD)

De CSDDD verplicht grote bedrijven om zorgvuldig om te gaan met mensenrechten en milieunormen. Deze regels gelden voor de hele waardeketen, dus ook voor leveranciers en partners.

Bedrijven moeten een due diligence-beleid maken. Hierin staat hun aanpak op korte en lange termijn.

Ze stellen een gedragscode op voor hun organisatie.

Belangrijkste verplichtingen:

• Risico’s in de keten identificeren
• Negatieve effecten voorkomen en stoppen
• Klachtenmechanismen inrichten
• Regelmatig monitoren en rapporteren

De richtlijn geldt voor bedrijven met meer dan 500 werknemers en €150 miljoen omzet. In risicovolle sectoren gelden drempels vanaf 250 werknemers en €40 miljoen omzet.

Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD)

De CSRD vervangt de Non-Financial Reporting Directive. Bedrijven moeten nu uitgebreider duurzaamheidsrapporteren.

Ze rapporteren volgens de European Sustainability Reporting Standards (ESRS). Dit maakt de transparantie over ESG-prestaties een stuk groter.

Bedrijven rapporteren over hun impact op milieu, samenleving en governance. Supply chain-risico’s krijgen ook een plek in deze rapportages.

Gefaseerde invoering:

• 2025: Grote beursgenoteerde bedrijven
• 2026: Andere grote ondernemingen
• 2027: Beursgenoteerde kleine en middelgrote bedrijven

De rapportages worden extern gecontroleerd. Zo krijgen investeerders en andere belanghebbenden meer vertrouwen in de cijfers.

EU Deforestation Regulation (EUDR)

De EUDR verbiedt import en verkoop van producten die ontbossing veroorzaken. Bedrijven moeten aantonen dat hun producten niet bijdragen aan bosverlies.

Het gaat om deze grondstoffen:

• Soja
• Rundvlees
• Palmolie
• Koffie
• Cacao
• Rubber
• Hout

Bedrijven verzamelen gegevens over waar de grondstoffen zijn geproduceerd. Ze moeten laten zien dat er na 31 december 2020 geen ontbossing heeft plaatsgevonden.

Deze regels veranderen de manier van inkopen. Bedrijven maken hun toeleveringsketens transparanter en werken nauwer samen met leveranciers.

Regels rond conflictmineralen en gedwongen arbeid

De EU Conflict Minerals Regulation verplicht importeurs van tin, wolfraam, tantalium en goud tot due diligence. Deze mineralen komen vaak uit conflictgebieden waar mensenrechten in het geding zijn.

Belangrijkste eisen:

• Smelterijen en raffinaderijen identificeren
• On-site controles bij leveranciers doen
• Jaarlijks rapporteren aan de autoriteiten

De EU Forced Labour Regulation (voorstel) verbiedt producten die met gedwongen arbeid zijn gemaakt. Bedrijven moeten hun ketens hierop controleren.

Bedrijven zijn dus verantwoordelijk voor arbeidsomstandigheden bij hun leveranciers. Niet naleven? Dan kun je rekenen op handelsbeperkingen en reputatieschade.

Aansprakelijkheid voor leveranciersonderzoeken

Bedrijven krijgen steeds vaker de rekening gepresenteerd voor schendingen van mensenrechten en milieunormen door hun leveranciers. Deze juridische verantwoordelijkheid vraagt om actieve due diligence en echte maatregelen om risico’s te beperken.

Verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid in de keten

Grote bedrijven krijgen wettelijk de verantwoordelijkheid voor de impact van hun leveranciers op mens en milieu. Die plicht geldt voor de hele keten, ook voor sub-leveranciers en partners.

Directe aansprakelijkheid ontstaat als je niet voldoet aan due diligence verplichtingen. Je moet dus risico’s in je supply chains herkennen en aanpakken.

De EU Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD) stelt daar duidelijke eisen aan. Bedrijven brengen hun impact op mensenrechten en milieu in kaart en nemen maatregelen om negatieve effecten te voorkomen.

Stakeholders kunnen bedrijven aansprakelijk stellen voor schade. Denk aan werknemers, gemeenschappen en milieuorganisaties die geraakt worden door leverancieractiviteiten.

Die aansprakelijkheid strekt zich uit over meerdere lagen in de keten. Je kunt dus niet volstaan met alleen contracten.

Bedrijven moeten actief toezicht houden op naleving, anders loop je flinke risico’s.

Juridische risico’s en gevolgen

Niet-naleving van due diligence verplichtingen kan flinke financiële straffen opleveren. De CSDDD kan boetes opleggen tot 5% van de wereldwijde jaaromzet.

Belangrijkste juridische risico’s:

• Civiele aansprakelijkheidsclaims van getroffen partijen

• Strafrechtelijke vervolging bij ernstige schendingen

• Handelsrechtelijke sancties en importverboden

• Reputatieschade en verlies van marktvertrouwen

Bedrijven krijgen soms te maken met schadeclaims van verschillende stakeholders. Zulke claims kunnen miljoenen euro’s kosten en slepen zich soms jaren voort.

Governance-falen maakt bedrijven juridisch kwetsbaarder. Toezichthouders treden streng op tegen gebrekkige due diligence processen.

Wetgeving als EUDR, UFLPA en de Duitse LkSG zorgt voor een complex juridisch speelveld. Falen op één punt kan meteen meerdere wetten schenden.

Maatregelen om aansprakelijkheid te beperken

Robuuste due diligence processen zijn cruciaal om aansprakelijkheid te beperken. Bedrijven moeten risico’s in hun supply chains systematisch opsporen, beoordelen en aanpakken.

Concrete maatregelen zijn bijvoorbeeld:

• Leveranciersmapping tot diep in de keten

• Regelmatige risicobeoordelingen per categorie

• Contractuele ESG-verplichtingen met leveranciers

• Onafhankelijke audits en controles

• Rapportage over gevonden problemen en verbeteracties

Governance-structuren moeten rollen en verantwoordelijkheden helder maken. ESG-teams sturen het due diligence proces, terwijl supply chain teams data verzamelen en acties uitvoeren.

Investeren in traceerbaarheidsplatforms en risicobeoordelingstools loont. Zulke technologieën geven beter zicht op de keten en mogelijke knelpunten.

Proactieve communicatie met stakeholders helpt vertrouwen te behouden. Transparante rapportage over due diligence inspanningen laat zien dat bedrijven hun verantwoordelijkheid niet uit de weg gaan.

Implementatie van due diligence-processen

Bedrijven moeten systematische processen inrichten om ESG-risico’s binnen hun leveringsketen op te sporen en te beheersen. Dit vraagt om een gestructureerde aanpak met vaste evaluatiemomenten, continue monitoring en rapportage volgens erkende standaarden.

Risicobeoordelingen en audits

Risk assessments vormen de basis van elk due diligence-proces. Bedrijven delen hun leveranciers in op geografische ligging, sector en impact op mensenrechten en milieu.

Een goede risicobeoordeling begint bij het in kaart brengen van de volledige keten. Ook sub-leveranciers tellen mee, voor zover je ze kunt achterhalen.

Third-party audits zijn onmisbaar om leveranciers te verifiëren. Onafhankelijke controles checken of leveranciers voldoen aan ESG-standaarden en contractuele eisen.

Bedrijven kiezen prioriteiten bij hun controles. Leveranciers met hogere risico’s of grote volumes krijgen meer aandacht dan anderen.

De frequentie van audits verschilt. Hoog-risico leveranciers moeten soms elk jaar gecontroleerd worden, terwijl laag-risico leveranciers minder vaak aan de beurt zijn.

Continue monitoring en verbeteringen

Continuous monitoring maakt het mogelijk om snel te reageren op veranderingen in de keten. Dit gaat verder dan periodieke audits en gebruikt ook real-time signalen.

Een compliance program hoort duidelijke procedures te hebben voor opvolging van problemen. Denk aan tijdlijnen voor correctie en duidelijke escalatiestappen.

Bedrijven moeten hun due diligence-processen regelmatig tegen het licht houden. Nieuwe wetgeving en veranderende risico’s dwingen tot aanpassing.

Leverancierstraining blijft belangrijk. Het helpt leveranciers begrijpen wat er van hen verwacht wordt en hoe ze kunnen verbeteren.

Supply chain visibility is steeds crucialer. Bedrijven investeren in systemen om hun keten volledig in beeld te krijgen.

Gebruik van technologie en transparantie

Moderne technologie maakt het makkelijker om veel data uit de keten te verzamelen en te analyseren. Zo zien bedrijven sneller patronen en risico’s.

Blockchain-technologie kan helpen bij het traceren van producten door de hele keten. Daardoor wordt het lastiger voor malafide leveranciers om zich te verschuilen.

Data-analyse tools geven waarschuwingssignalen op basis van nieuws, overheidsrapporten en sociale media.

Dashboards bieden het management real-time inzicht in ESG-prestaties van leveranciers. Dat versnelt beslissingen en verkort de reactietijd.

Toch blijft menselijke expertise belangrijk. Geautomatiseerde systemen geven signalen, maar mensen moeten ze interpreteren en actie ondernemen.

Rapportageverplichtingen en standaarden

De European Sustainability Reporting Standards (ESRS) stellen eisen aan rapportage over supply chain due diligence. Bedrijven moeten hun processen, bevindingen en verbetermaatregelen delen.

GRI-standaarden bieden een wereldwijd framework voor sustainability reporting. Ze helpen bedrijven om ESG-prestaties consistent en vergelijkbaar te rapporteren.

Sustainability reporting moet echt laten zien wat bedrijven doen rond due diligence. Vage uitspraken zonder bewijs zijn niet genoeg.

Bedrijven rapporteren over positieve ontwikkelingen én problemen in hun keten. Openheid over uitdagingen laat zien dat ze hun verantwoordelijkheid nemen.

Sustainability reporting standards vragen vaak om externe verificatie van de informatie. Dat verhoogt de betrouwbaarheid en voorkomt greenwashing.

Specifieke ESG-risico’s en aandachtspunten in de keten

Bedrijven lopen via hun leveranciers risico op mensenrechtenschendingen en milieuvervuiling. Zulke risico’s kunnen leiden tot claims, reputatieschade en flinke financiële gevolgen.

Gedwongen arbeid en kinderarbeid

Gedwongen arbeid komt voor in veel sectoren. Vooral de textielindustrie, landbouw en mijnbouw zijn risicovol.

Herkenning van gedwongen arbeid:

• Werknemers die hun identiteitsdocumenten moeten inleveren

• Onbetaalde of onderbetaalde arbeid

• Beperking van bewegingsvrijheid

• Schuldslavernij door voorschotten

Kinderarbeid blijft een hardnekkig probleem, vooral in cacao, katoen en kobalt. Miljoenen kinderen werken daar onder gevaarlijke omstandigheden.

Bedrijven moeten hun leveranciers regelmatig controleren. Audits, certificeringen en directe bezoeken aan productielocaties helpen hierbij.

Preventieve maatregelen:

• Contractuele verplichtingen voor leveranciers

• Training van lokale managers

• Klachtenmechanismen voor werknemers

• Samenwerking met NGO’s en vakbonden

Ontbossing en milieu-impact

Ontbossing bedreigt biodiversiteit en versnelt klimaatverandering. Palmolie, soja, rundvlees en hout zijn de voornaamste boosdoeners.

Risicogebieden:

• Braziliaanse Amazone (soja, rundvlees)

• Indonesië en Maleisië (palmolie)

• Congo-bekken (hout)

• Cerrado savanne (soja)

Milieu-impact is breder dan alleen ontbossing. Watervervuiling, gronduitputting en pesticidengebruik zijn extra zorgen.

Satellietdata helpt bedrijven bosvernietiging te monitoren. Zo kunnen ze real-time veranderingen in kaart brengen.

Duurzame inkoop vereist:

• Certificering door FSC, PEFC of RSPO

• Traceerbaarheid tot op planniveau

• Zero-deforestation commitments

• Investering in regeneratieve landbouw

Conflictmineralen: tin, tantalum, wolfraam en goud

Conflictmineralen financieren gewapende groepen in conflictgebieden. Tin, tantalum, wolfraam en goud (3TG) vallen onder Amerikaanse en Europese rapportageplicht.

Risicolanden:

• Democratische Republiek Congo

• Centraal-Afrikaanse Republiek

• Zuid-Soedan

• Zambia en Rwanda

Deze mineralen vind je in elektronica, auto-onderdelen en sieraden. Door de complexe keten is tracing lastig.

Compliance vereisten:

• Jaarlijkse rapportage aan SEC (VS)

• EU-verordening conflictmineralen (vanaf 2021)

• Due diligence volgens OECD-richtlijnen

• Audits door onafhankelijke partijen

Bedrijven moeten hun smelters en raffinaderijen identificeren. Certified smelters programs helpen bij het vinden van verantwoorde bronnen.

Koolstofuitstoot en klimaat

Scope 3-emissies maken vaak 70-90% uit van de totale CO2-voetafdruk. Deze emissies ontstaan in de waardeketen van bedrijven.

Hoofdbronnen van Scope 3:

• Transport en logistiek
• Productie van grondstoffen
• Gebruik van eindproducten
• Afvalverwerking

De EU’s Carbon Border Adjustment Mechanism (CBAM) maakt koolstofuitstoot duurder. Vanaf 2026 geldt dit systeem voor cement, staal, aluminium, kunstmest en elektriciteit.

Bedrijven moeten leveranciers motiveren tot emissiereductie. Ze doen dit via contractuele eisen, training en financiële prikkels.

Klimaatrisico’s omvatten:

• Fysieke risico’s (overstromingen, droogte)
• Transitierisico’s (nieuwe wetgeving, technologie)
• Reputatierisico’s (consumentendruk)
• Financiële risico’s (hogere kosten, lagere waardering)

Praktische tips voor effectieve ESG-compliance

Bedrijven nemen concrete stappen om ESG-compliance in hun supply chain te waarborgen. Dat vraagt om goede samenwerking met leveranciers, integratie van duurzaamheidscriteria in het inkoopproces en flexibiliteit om met nieuwe regels om te gaan.

Samenwerking met leveranciers en stakeholders

Effectieve ESG-compliance begint bij sterke partnerships met leveranciers. Bedrijven moeten duidelijk maken wat ze verwachten op het gebied van milieu, sociale zaken en governance.

Leveranciersbeoordelingen vormen de basis van deze samenwerking. Organisaties kunnen scorecards opstellen om ESG-prestaties te meten.

Ze nemen criteria als CO₂-uitstoot, arbeidsomstandigheden en bestuurlijke transparantie mee. Regelmatige audits houden compliance scherp in de gaten.

Bedrijven voeren zowel geplande als onverwachte controles uit. Zo laten ze leveranciers zien dat ESG-naleving echt telt.

Training en ondersteuning zijn vooral belangrijk voor kleinere leveranciers. Veel toeleveranciers weten nog niet veel van ESG-vereisten.

Met training kun je de hele keten sterker maken. Dat is toch iets waar je als bedrijf voordeel uit haalt.

Stakeholder engagement gaat verder dan alleen leveranciers. Ook investeerders, klanten, NGO’s en lokale gemeenschappen spelen een rol.

Deze groepen bieden vaak waardevolle inzichten over ESG-risico’s en kansen. Soms zie je dingen over het hoofd die zij juist opmerken.

Integratie van ESG-criteria in inkoop

ESG-criteria moeten echt deel uitmaken van inkoopbeslissingen. Duurzaamheid telt dan net zo zwaar als prijs en kwaliteit.

Inkoopbeleid hoort specifieke ESG-vereisten te bevatten. Leveranciers moeten aan minimale standaarden voldoen voordat ze een contract krijgen.

Contractvoorwaarden moeten ESG-verplichtingen helder vastleggen. Bedrijven kunnen penalty’s instellen voor niet-naleving en incentives bieden voor goede prestaties.

Leveranciersdiversiteit speelt een grote rol in ESG-compliance. Bedrijven kunnen doelen stellen voor inkopen bij lokale, vrouwelijke of minderheidsondernemers.

Technologie helpt bij het inkoopproces. Software kan ESG-scores automatisch berekenen en risico’s signaleren.

Zo wordt het voor inkopers makkelijker om duurzame keuzes te maken. Je hoeft niet alles handmatig te controleren.

Aanpassen aan veranderende regelgeving

ESG-regelgeving verandert snel, vooral internationaal. Bedrijven moeten systemen bouwen die nieuwe wetten en richtlijnen bijhouden.

Regulatory tracking vraagt om toewijding. Teams moeten ontwikkelingen volgen in alle landen waar ze actief zijn.

De Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD) is zo’n belangrijke Europese wet. Compliance-systemen moeten flexibel blijven.

Bedrijven moeten hun processen snel kunnen aanpassen als regels veranderen. Niemand zit te wachten op boetes of reputatieschade.

Cross-functionele teams zijn handig bij het managen van regelgevingsveranderingen. Ze brengen experts uit juridische zaken, compliance, inkoop en duurzaamheid samen.

Zo kunnen ze snel reageren als er iets verandert. Training van medewerkers is ook cruciaal.

Teams moeten snappen wat nieuwe regels voor hun werk betekenen. Regelmatige updates houden iedereen scherp.

Voorbeelden en best practices

Sommige bedrijven hebben echt slimme sustainability practices ontwikkeld. Die kun je als inspiratie gebruiken.

Blockchain-technologie helpt bij supply chain transparantie. Bedrijven kunnen nu de herkomst van producten traceren en laten zien dat ze aan ESG-standaarden voldoen.

Er zijn organisaties die leveranciers-compliance portals hebben gebouwd. Toeleveranciers kunnen daar makkelijk ESG-data rapporteren en hun prestaties volgen.

Collaborative initiatives werken goed in bepaalde sectoren. Bedrijven ontwikkelen samen industrie-standaarden en helpen leveranciers om hun ESG-prestaties te verbeteren.

Pilotprogramma’s testen nieuwe sustainability practices. Begin met een kleine groep leveranciers en breid succesvolle aanpakken daarna uit.

Transparante rapportage aan stakeholders bouwt vertrouwen op. Bedrijven die open zijn over hun uitdagingen en voortgang winnen het respect van investeerders en klanten.

Frequently Asked Questions

Bedrijven krijgen steeds vaker te maken met ESG-verplichtingen in hun toeleveringsketens. Deze ontwikkelingen brengen nieuwe juridische eisen en praktische uitdagingen met zich mee.

Welke verplichtingen hebben bedrijven op het gebied van ESG-naleving binnen hun toeleveringsketens?

Grote EU-bedrijven met meer dan 1000 werknemers en een omzet van meer dan 450 miljoen euro moeten vanaf 2029 voldoen aan de Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD). Die wet verplicht bedrijven om mensenrechten en milieurisico’s in hun hele waardeketen te identificeren en aan te pakken.

Bedrijven stellen een transitieplan op voor klimaatneutraliteit in 2050. Ze zijn verantwoordelijk voor hun eigen activiteiten, dochterondernemingen en zakenpartners in de supply chain.

Niet-EU bedrijven met een omzet van meer dan 450 miljoen euro in de EU vallen ook onder deze regels. Ongeveer 900 buitenlandse bedrijven worden hierdoor geraakt.

Hoe kan een bedrijf zijn leveranciers beoordelen en monitoren op ESG-criteria?

Bedrijven zetten due diligence-processen op om leveranciers te screenen. Ze controleren arbeidsomstandigheden, mensenrechten en milieupraktijken bij alle zakenpartners.

Regelmatige audits en beoordelingen zijn nodig om naleving te waarborgen. Internationale standaarden en certificeringen helpen om leveranciersprestaties te meten.

Contractuele ESG-clausules leggen normen vast. Die clausules geven duidelijke eisen en gevolgen bij niet-naleving.

Op welke manier kunnen sancties worden opgelegd aan leveranciers die niet voldoen aan ESG-normen?

Bedrijven kunnen contractuele sancties opleggen, zoals boetes, beëindiging van contracten of uitsluiting van toekomstige opdrachten. Maatregelen moeten wel proportioneel blijven.

Nationale toezichthouders kunnen administratieve sancties geven aan bedrijven die hun due diligence-verplichtingen niet nakomen. Dat varieert van waarschuwingen tot financiële boetes.

De Europese Commissie zet een netwerk van toezichthouders op voor een gecoördineerde aanpak. Dat zorgt voor consistente handhaving in alle lidstaten.

Wat zijn de beste praktijken voor het integreren van ESG-overwegingen in supply chain management?

Bedrijven nemen ESG-criteria mee in het leveranciersselectieproces vanaf het begin. Zo voorkom je problemen en verbeter je risicobeheersing.

Training van inkooppersoneel over ESG-risico’s is belangrijk. Medewerkers moeten weten hoe ze duurzaamheidsrisico’s herkennen en aanpakken.

Samenwerking met leveranciers werkt vaak beter dan directe uitsluiting. Je bouwt langetermijnrelaties op en verbetert de hele keten.

Hoe verhoudt de due diligence-verplichting zich tot de verantwoordelijkheid van leveranciers in internationaal recht?

De EU-regelgeving maakt bedrijven verantwoordelijk voor het handelen van hun leveranciers in de hele waardeketen. Dat gaat verder dan alleen contracten.

Internationale mensenrechten- en milieuverdragen vormen de basis voor deze verplichtingen. De UN Guiding Principles on Business and Human Rights zijn een belangrijke referentie.

Bedrijven kunnen verantwoordelijkheid niet meer doorschuiven naar leveranciers. Ze moeten actief toezien op naleving en ingrijpen als het misgaat.

Welke stappen kunnen bedrijven nemen om transparantie in hun supply chain te verhogen met betrekking tot ESG-uitdagingen?

Publieke rapportage over ESG-prestaties in de supply chain krijgt steeds meer gewicht. Bedrijven doen er goed aan om open te communiceren over hun beleid en de behaalde resultaten.

Met digitale traceerbaarheidsystemen kun je producten door de hele keten volgen. Deze technologie maakt het mogelijk om snel problemen op te sporen.

Stakeholder-engagement met NGO’s, vakbonden en lokale gemeenschappen geeft meer inzicht in risico’s. Zulke partijen leveren vaak waardevolle informatie over lokale situaties.