Internationale alimentatie: hoe werkt inning over de grens?

Gepubliceerd op 7 november 2025 · Laatst bijgewerkt op 9 oktober 2026

Woont uw ex-partner in het buitenland, dan kunt u de alimentatie via het LBIO laten innen, mits u een rechterlijke uitspraak of notariële akte heeft. Binnen de EU is die uitspraak in de regel zonder aparte procedure uitvoerbaar; buiten de EU hangt het af van de verdragen met het betreffende land.

Het Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO) kan bemiddelen als de alimentatieplichtige ex-partner in het buitenland woont. Deze overheidsinstantie werkt samen met buitenlandse autoriteiten zodat kinderen en ex-partners de financiële steun krijgen waar ze recht op hebben.

Internationale inning brengt specifieke uitdagingen met zich mee. U krijgt te maken met verschillende rechtsstelsels, wisselende valuta, én vaak langere procedures.

Toch kunt u, als u de juiste stappen volgt en de beschikbare hulpmiddelen benut, ook bij een ex in het buitenland alimentatie innen.

Wat is internationale alimentatie?

Internationale alimentatie ontstaat als de alimentatiegerechtigde of alimentatieplichtige in het buitenland woont. Dit kan zowel kinderalimentatie als partneralimentatie zijn.

De regels verschillen per situatie.

Wat is het verschil tussen kinderalimentatie en partneralimentatie?

Kinderalimentatie is de bijdrage van een ouder aan de kosten van de kinderen na een scheiding. Denk aan uitgaven voor voeding, kleding, school en zorg.

Naar Nederlands recht stopt de wettelijke onderhoudsplicht als het kind 21 wordt (art. 1:395a BW); ouders kunnen afspreken dat zij langer bijdragen.

Partneralimentatie is geld dat een ex betaalt aan de andere partner na een scheiding. Dit gebeurt vooral als één partner financieel afhankelijk is geraakt tijdens het huwelijk.

Hoe lang partneralimentatie duurt, hangt af van de duur van het huwelijk en de kansen om zelf weer inkomen te krijgen.

Wie zijn alimentatiegerechtigde en alimentatieplichtige?

De alimentatiegerechtigde heeft recht op alimentatie. Vaak is dat de ex-partner of de ouder waar de kinderen wonen.

De alimentatieplichtige moet alimentatie betalen. Die verplichting is wettelijk vastgelegd.

Hoeveel iemand moet betalen, hangt af van het inkomen van de alimentatieplichtige. In internationale situaties wordt dit al snel ingewikkeld door allerlei verschillende wetten.

Blijft de plicht bestaan na een verhuizing naar het buitenland?

Ja. Ouders blijven samen verantwoordelijk voor de kosten van hun kinderen, ook als ze in verschillende landen wonen. De ouder zonder dagelijkse zorg betaalt meestal kinderalimentatie.

Verhuizen naar het buitenland verandert daar niets aan.

Partners kunnen verplicht zijn partneralimentatie te betalen na een scheiding. Dat hangt af van de financiële situatie en de duur van het huwelijk.

Als ex-partners in verschillende landen wonen, wordt alimentatie innen echt een uitdaging. Gelukkig bestaan er internationale verdragen om dat op te lossen.

Welke verdragen en regels gelden?

Verschillende internationale verdragen en Europese regels zorgen ervoor dat uw alimentatiebeslissing uit Nederland ook in andere landen geldt.

Wat regelt het Verdrag van New York?

Het Verdrag van New York uit 1956 vormt de basis voor internationale alimentatie-inning. Dit verdrag regelt de samenwerking tussen landen voor het innen van kinderalimentatie en partneralimentatie.

Landen die meedoen wijzen speciale instanties aan om dit te regelen. In Nederland is dat het LBIO.

Het verdrag geldt voor iedereen die in een aangesloten land woont. Heeft u problemen met het innen van alimentatie in het buitenland, dan kunt u een beroep doen op dit verdrag.

Het LBIO werkt samen met vergelijkbare instanties in andere landen om betalingen af te dwingen. De procedure loopt altijd via deze nationale instanties.

Wat regelt de Europese Alimentatieverordening?

Sinds 18 juni 2011 geldt de Europese Alimentatieverordening in de EU. Deze verordening maakt internationale procedures een stuk eenvoudiger.

De verordening regelt welke rechtbank bevoegd is bij internationale alimentatiezaken. Ook bepaalt het hoe beslissingen tussen EU-landen worden erkend en uitgevoerd.

Samen met het Haags Protocol van 2007 geeft dit duidelijke regels over welk recht geldt bij een alimentatieverplichting.

Deze regels gelden voor kinderalimentatie én partneralimentatie. De procedures verlopen meestal sneller dan vroeger.

Geldt een Nederlandse uitspraak ook in het buitenland?

Niet in elk land vanzelf. Buiten de EU moet u vaak een aparte procedure volgen om buitenlandse erkenning te krijgen.

Binnen de EU worden alimentatiebeslissingen in de regel erkend en zijn ze uitvoerbaar zonder aparte procedure (art. 17 Alimentatieverordening).

Buiten de EU gelden andere regels. Daar hebt u meestal een aparte procedure bij de buitenlandse rechter nodig om de Nederlandse uitspraak te laten gelden.

Het LBIO helpt bij deze procedures. Ze weten precies welke stappen nodig zijn om alimentatie echt te innen.

Hoe verloopt internationale inning?

Alimentatie innen over de grens loopt via het LBIO en internationale verdragen. De alimentatiegerechtigde doet een aanvraag bij het LBIO, dat samenwerkt met buitenlandse autoriteiten om de alimentatieplichtige te bereiken.

Wat heeft u nodig om inning aan te vragen?

U hebt een gerechtelijke uitspraak nodig voordat u internationale inning kunt starten. Afspraken zonder rechterlijke uitspraak of notariële akte kan het LBIO niet afdwingen.

Het LBIO vraagt om deze documenten:

• Originele gerechtelijke uitspraak of notariële akte
• Echtscheidingsconvenant, als dat er is
• Ouderschapsplan als daarin naar wordt verwezen

Online aanvraag: U vult een e-formulier in op de LBIO-website. Daarna krijgt u het formulier per post toegestuurd.

De benodigde documenten stuurt u vervolgens in een antwoordenvelop terug naar het LBIO. Soms kan het LBIO ook zonder gerechtelijke uitspraak iets betekenen.

Wat doet het LBIO?

Het LBIO is de centrale autoriteit voor internationale alimentatie-inning in Nederland. Zij behandelen alle verzoeken voor grensoverschrijdende alimentatie.

Het proces verloopt in drie stappen:

1. Behandeling: Het LBIO neemt uw verzoek in behandeling en vraagt zo nodig extra stukken op.
2. Vertaling: Ze laten alle documenten vertalen en sturen ze door naar de buitenlandse autoriteit.
3. Ontvangst: Het LBIO ontvangt de alimentatie en stort het op uw rekening.

De dienstverlening van het LBIO is gratis. Buitenlandse incassokosten kunnen wel worden doorberekend aan de aanvrager.

Het LBIO kan alleen het bedrag uit de beschikking vorderen. Bankkosten en wisselkoersen kunnen het uiteindelijke bedrag beïnvloeden.

Hoe werkt het LBIO samen met het buitenland?

Het LBIO werkt samen met de centrale autoriteit in het land van de alimentatieplichtige, op basis van het Verdrag van New York, het Haags Alimentatieverdrag van 2007 of de Alimentatieverordening.

Het LBIO werkt samen met centrale autoriteiten in andere landen, meestal onderdeel van het Ministerie van Justitie daar.

De buitenlandse autoriteiten:

• Ze nemen contact op met de alimentatieplichtige
• Ze proberen een betalingsregeling te treffen
• Als dat niet lukt, starten ze een gerechtelijke procedure
• Zo nodig voeren ze executiemaatregelen uit

Hoe lang internationale inning duurt, verschilt enorm. Als de alimentatieplichtige meewerkt, kan het snel gaan. Maar als dat niet zo is, kan het maanden of zelfs jaren duren.

Gerechtelijke procedures in het buitenland kosten vaak extra tijd. Het LBIO houdt u in de tussentijd op de hoogte via de buitenlandse autoriteit.

Hoe werkt het LBIO?

Het LBIO helpt bij het innen van alimentatie als de betalingsplichtige ex-partner in het buitenland woont. Ze werken samen met buitenlandse autoriteiten om betalingen te regelen.

Ze volgen een vaste werkwijze bij elk verzoek.

Wanneer schakelt u het LBIO in?

U kunt het LBIO inschakelen als uw ex in het buitenland woont en de alimentatie niet betaalt. Dit geldt voor zowel kinderalimentatie als partneralimentatie.

De alimentatiegerechtigde kan het LBIO inschakelen in verschillende situaties:

• De ex-partner weigert de afgesproken alimentatie te betalen.
• Betalingen komen onregelmatig of helemaal niet binnen.
• Er ligt al een rechterlijke uitspraak voor alimentatie.

Het LBIO werkt alleen met landen die internationale verdragen hebben ondertekend. Het Verdrag van New York uit 1956 regelt veel van deze afspraken.

Voor inning vanuit het buitenland werkt het soms andersom. Buitenlandse autoriteiten kunnen het LBIO vragen om alimentatie in Nederland te innen voor mensen die in het buitenland wonen.

Welke stappen zet het LBIO?

Het LBIO pakt elk verzoek voor internationale inning in vaste stappen aan. Eerst checken ze of er een geldig alimentatiebesluit ligt.

Daarna neemt het LBIO contact op met de centrale autoriteit in het land waar de alimentatieplichtige woont. Die autoriteit regelt vervolgens de daadwerkelijke inning daar.

Belangrijke stappen in het proces:

• Aanvraag indienen bij het LBIO met alle benodigde documenten.
• Beoordeling van het verzoek en de geldigheid van de alimentatieregeling.
• Contact met de buitenlandse autoriteit.
• Opstart van de inningsprocedure in het andere land.

Soms zijn gerechtelijke procedures nodig. Het LBIO kan dan juridische stappen zetten via de buitenlandse autoriteit.

De behandeltijd verschilt per land en hangt af van hoe ingewikkeld de zaak is. Sommige landen reageren sneller dan andere.

Wat kost internationale inning?

De dienstverlening van het LBIO bij internationale inning is in de regel gratis. Buitenlandse instanties kunnen wel eigen kosten rekenen of op de geïnde alimentatie inhouden; vraag het LBIO vooraf wat in uw geval geldt.

Waar loopt internationale inning vaak op vast?

Inning over de grens loopt vaak vertraging op door verschillende rechtssystemen, vertalingen en formaliteiten.

De grootste problemen komen door verschillende rechtssystemen, administratieve rompslomp en tijdrovende formaliteiten.

Waarom duurt inning over de grens lang?

Alimentatie innen over de grens duurt vaak veel langer dan binnen Nederland. Nederlandse rechterlijke uitspraken gelden buiten de EU niet automatisch.

U moet meestal eerst door allerlei juridische procedures voordat u echt kunt innen. Soms bent u maanden of zelfs jaren verder.

De betalingsplichtige kan makkelijker onder zijn verplichtingen uitkomen door te verhuizen. Opsporen en dwingen lukt in het buitenland lang niet altijd.

Communicatie tussen landen verloopt traag door verschillende systemen en taalbarrières. U moet documenten laten vertalen en legaliseren.

Sommige landen werken gewoon niet mee aan het innen van buitenlandse alimentatie. Vooral buiten Europa merkt u dat.

Welke documenten heeft u nodig?

Internationale alimentatiezaken vragen om veel papierwerk. Vaak moeten stukken worden vertaald; buiten de EU soms ook gelegaliseerd of voorzien van een apostille.

Benodigde documenten:

• Gewaarmerkte kopieën van rechterlijke uitspraken.
• Vertalingen door beëdigde vertalers.
• Apostille of legalisatie stempels.
• Bewijs van betekening en rechtskracht.

De kosten voor documentatie kunnen flink oplopen.

Elk land stelt eigen eisen aan buitenlandse uitspraken. Met een kleine fout in de papieren loopt u kans dat de aanvraag wordt geweigerd.

Termijnen voor het indienen van documenten verschillen per land. Sommige landen zijn streng en verlengen deadlines niet.

Welk recht is van toepassing?

Bij internationale alimentatie kan zowel Nederlands als buitenlands recht gelden. Het hangt af van waar u woont en welke afspraken er zijn.

Verschillende berekeningen komen voor, want elk land heeft eigen regels voor kinderalimentatie en partneralimentatie. Duitse normen kunnen bijvoorbeeld flink afwijken van de Nederlandse.

De bevoegde rechter moet eerst worden vastgesteld. Soms mogen meerdere landen over alimentatie beslissen.

Welk recht geldt, bepaalt het Haags Alimentatieprotocol van 2007. In de regel is dat het recht van het land waar de alimentatiegerechtigde gewoonlijk verblijft (art. 3). Het Verdrag van New York uit 1956 regelt vooral de samenwerking bij de inning.

Als u alimentatie wilt wijzigen, wordt het lastig als er meerdere rechtssystemen meespelen. Een verhoging die u in Nederland krijgt, moet soms apart erkend worden in het buitenland.

Hoe int u alimentatie over de grens zo effectief mogelijk?

Internationale alimentatie innen vraagt om kennis van verdragen en procedures. U hebt samenwerking nodig met centrale autoriteiten en juridische expertise.

Hoe werkt u samen met de centrale autoriteit?

Neem contact op met de juiste centrale autoriteit. In Nederland is dat het LBIO (Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen).

Het LBIO bemiddelt eerst voordat ze dure incassoprocedures starten. Ze proberen meestal een betalingsregeling te treffen.

Benodigde documenten voor de aanvraag:

• Originele gerechtelijke uitspraak.
• Echtscheidingsconvenant (als dat er is).
• Ouderschapsplan (als het in de uitspraak staat).

De centrale autoriteit vertaalt de documenten. Daarna sturen ze het verzoek naar de buitenlandse autoriteit waar de alimentatieplichtige woont.

Voordelen van samenwerking met het LBIO:

• Geen kosten voor verdragactiviteiten.
• Expertise in internationale procedures.
• Direct contact met buitenlandse autoriteiten.

Werkt de alimentatieplichtige niet mee, dan kan een gerechtelijke procedure nodig zijn.

Wanneer heeft u een advocaat nodig?

Vooral als er nog geen uitspraak is, of als onduidelijk is welke rechter bevoegd is en welk recht geldt.

Situaties die juridische hulp vragen:

• Er is geen gerechtelijke uitspraak.
• Onduidelijkheid over welke rechter bevoegd is.
• Lastige internationale verdragen.
• Onenigheid over welk recht geldt.

Advocaten zorgen dat afspraken afdwingbaar zijn. Ze snappen de verschillen tussen nationale wetten.

Taal en afstand zijn flinke barrières. Juridische experts kunnen deze overbruggen dankzij hun internationale netwerk.

De Europese Alimentatieverordening geeft regels voor EU-landen. Advocaten weten hoe u die gebruikt bij grensoverschrijdende zaken.

Wat kunnen wij voor u doen bij internationale alimentatie?

Bij alimentatie over de grens helpen wij u concreet:

• Wij controleren of uw uitspraak of notariële akte een executoriale titel is waarmee het LBIO kan innen.
• Wij beoordelen welke rechter bevoegd is en welk recht geldt (Alimentatieverordening en Haags Protocol 2007).
• Wij vragen de rechtbank om alimentatie vast te stellen, of te wijzigen als de omstandigheden zijn veranderd (art. 1:401 BW).
• Wij stellen de aanvraag bij het LBIO samen met de stukken die het land van de alimentatieplichtige vraagt.
• Wij stemmen af met een advocaat in het buitenland als daar een procedure nodig is.

Samengevat

• Het LBIO is de Nederlandse centrale autoriteit voor de inning van alimentatie over de grens.
• U heeft een rechterlijke uitspraak of notariële akte nodig.
• Binnen de EU is een alimentatiebeslissing in de regel zonder aparte procedure uitvoerbaar (art. 17 Alimentatieverordening).
• Welk recht geldt, bepaalt het Haags Protocol van 2007: meestal het recht van het land waar de alimentatiegerechtigde gewoonlijk verblijft.
• Buiten de EU hangt de inning af van verdragen zoals het Verdrag van New York uit 1956.

Veelgestelde vragen

Meer over hoe Law & More u hierbij helpt, leest u op de pagina familierecht advocaat.